Φασισμός : Έλλογο γέννημα της καπιταλιστικής ολότητας

 

stock-photo-9760045-demon-door-knocker
των Γιάννη Κωνσταντίνου και Χρήστου Μιάμη

Στις 25.6.2013 και στην Εφημερίδα των Συντακτών ,δημοσιεύτηκε άρθρο του καθηγητή Θ. Γεωργίου με τίτλο «Τί είναι η Χρυσή Αυγή;»   Ο κ. καθηγητής, ο οποίος όπως θα θυμούνται οι παλαιότεροι συμμετείχε, στο think tank του γνωστού τιτάνα της σκέψης και της πολιτικής Θ. Πάγκαλου. Στην επιφυλλιδογραφία του, τότε, υπέγραφε με ό,τι μπορεί να σημαίνει τούτο στα ελληνικά ως «ερευνητής της σχολής της Φρανκφούρτης»!!. Το άρθρο του καθηγητή Θ. Γεωργίου ξεκινά θέτοντας το ερώτημα που φέρει ο τίτλος του άρθρου και στην ουσία τελειώνει με την αγαπημένη αποστροφή καθηγητή έκθεσης στο σχολείο: τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα είναι ζήτημα παιδείας. Το άρθρο συνολικά είναι ένας εύσχημος τρόπος να μην απαντήσει στο ερώτημα που έθεσε, υπονομεύοντάς το αρχικά και κατόπιν δημιουργεί του όρους αποδοχής του κοινωνικού φαινομένου για το οποίο φαίνεται αρχικά και να επερωτά.

Συγκεκριμένα, ο κ. καθηγητής λέει «Εξαρχής πρέπει να τεθεί το ερώτημα τι είναι η Χρυσή Αυγή και αυτό δεν έχει να κάνει με τις μεταφυσικές ανησυχίες επιστημόνων και στοχαστών, ούτε με τους οντολογικούς προσδιορισμούς του ίδιου του πράγματος, αλλά αναφέρεται χωρίς πνευματικές διαμεσολαβήσεις στην υπαρκτική κατάσταση και στην υπαρξιακή συνθήκη της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.» Έτσι λοιπόν ο κ. καθηγητής αφού αποκλείσει «οντολογικούς προσδιορισμούς του ίδιου του πράγματος» και τις «πνευματικές διαμεσολαβήσεις» λίγο παρακάτω μας λέει ότι κάποιοι «…αγνοούν την οντολογική συγκρότηση και τη λειτουργική δομή αυτού του πράγματος που ονομάζεται «Χρυσή Αυγή». Ο κ. καθηγητής για να μπορέσει να πει τα αδιανόητα παραπάνω πρέπει να μετατρέψει τις έννοιες, όπως και κάνει, σε asylum ignorantiae: τουτέστιν τις έννοιες οντολογικός προσδιορισμός, το ίδιο το πράγμα, πνευματικές(;;!!) διαμεσολαβήσεις, για να καταλήξει λέγοντας ότι το όλο ζήτημα ,για το οποίο γράφει για να μας διαφωτίσει, ανάγεται στην «υπαρκτική κατάσταση και στην υπαρξιακή συνθήκη της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας», χωρίς βεβαίως να μας εξηγήσει τί σημαίνει υπαρκτική κατάσταση και τί υπαρξιακή συνθήκη της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας και εάν σημαίνουν κάτι αυτή η συνθήκη και κατάσταση, δεν μεσολαβούνται αναγκαία από ό,τι ο κ. καθηγητής εξ΄αρχής απέκλεισε και εφόσον το ζήτημα της Χρυσής Αυγής ανάγεται στην «υπαρξιακή συνθήκη της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας», αυτή ειδικά η τελευταία δεν ανάγεται συγκεκριμένα στους όρους της ιστορικής (ως καθολικής μεσολάβησης) συγκρότησης αυτής της κοινωνίας ,όπως και κάθε κοινωνίας; Βεβαίως ο κ. καθηγητής αυτοαναιρείται καθόσον θέτει ένα οντολογικής τάξης ερώτημα δεν μας εξηγεί, εφόσον αναζητά την απάντησή του στο νεφελώδες πεδίο του υπαρκτικού, εάν το οντολογικό Είναι μετέχει κάπως της Ουσίας ή το αντίθετο, διότι ο κ. καθηγητής πιθανόν γνωρίζει ή θα όφειλε να γνωρίζει την καντιανή κριτική στο είναι ή την εγελιανή. Όχι, ο κ. καθηγητής δεν θα ασχοληθεί με αυτές τις «μεταφυσικές ανησυχίες» διότι στοχεύει αλλού δηλαδή στο παρεπίμπτον, στο απομονωμένο από το γενικό και καθολικό, σε ό,τι μπορεί να εμφανισθεί ως ξεκομμένο από το γενικό, το οποίο τελικά θα ονομάσει υπαρκτική συνθήκη.

Η ελληνική κοινωνία δεν είναι κοινωνία εν γένει, αλλά συγκεκριμένα καπιταλιστική κοινωνία και η οποιαδήποτε ιδιομορφία της ανάγεται αποκλειστικά σε αυτή τη συγκεκριμένη διαμεσολάβηση γενικού ειδικού. Ο κ. καθηγητής ομιλώντας για το ακαθόριστο «αρχαϊκό» κάτι (που το παρουσιάζει χονδροειδώς ώστε να ομοιάζει με το α-ιστορικό φροϋδικό Id), επιθυμεί ακριβώς να αποσιωπήσει το κυρίαρχο γενικό: τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας ο οποίος παρήγαγε και ναζιστικό κόμμα για το οποίο επιχειρεί να μας διαφωτίσει με το άρθρο του ο κ. καθηγητής. Για το ίδιο λόγο ομιλεί και για κρίση που από καπιταλιστική, ταχυδακτυλουργικά μετατρέπεται σε συνειδησιακή ή δίκην καφενείου σε αξιακή κ.ο.κ. «όλοι παραδεχόμαστε ότι η ελληνική κοινωνία κατά τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε καθεστώς κρίσης και όμως κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί πώς και γιατί συμβαίνει αυτό. Στην περίπτωση της κρίσης, στην οποία βρίσκεται η ελληνική κοινωνία, κανείς δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί συμβαίνει αυτό. Ο όρος «αυτό» καθίσταται λέξη χωρίς νόημα και χωρίς αναφορά σε όσα γίνονται και συντελούνται στην ελληνική κοινωνία. Τέλος πάντων το «αυτό», δηλαδή η κρίση (λέξη χωρίς νόημα), υποστασιοποιείται στην κοινωνία, πολιτική και οικονομική μορφή ζωής που εκφράζει η Χρυσή Αυγή.» Τώρα, βεβαίως αυτό το «κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί πώς και γιατί συμβαίνει αυτό» αφορά προδήλως τον κ. καθηγητή και τα εξηγητικά του σχήματα, ο οποίος και ως χρήστης εννοιών ενώ δεν αντιλαμβάνεται ούτε το πώς ούτε το γιατί (δηλαδή τίποτα) μας λέει και το εκπληκτικό ότι «Τέλος πάντων το «αυτό», δηλαδή η κρίση (λέξη χωρίς νόημα), υποστασιοποιείται στην κοινωνία, πολιτική και οικονομική μορφή ζωής που εκφράζει η Χρυσή Αυγή.», δηλαδή η δηλωμένη του αγνωσία (για να μην αναφερθούμε στη γραμματική και το συντακτικό της πρότασης) περί του πώς και γιατί, κάπως υποστασιοποιείται!!! ,έτσι απλά και άμεσα δια της Χρυσής Αυγής. Αυτό που εντέχνως αποσιωπά ο κ . καθηγητής και δη πολιτικής φιλοσοφίας είναι ότι ο φασισμός-ναζισμός δεν είναι παρά μορφή και η πεμπτουσία της έννοιας της αστικής κυριαρχίας και δεν είναι κατάλοιπο κανενός «αρχαϊκού εαυτού» (επίσης αδιευκρίνιστο το τι σημαίνει αυτό) «επειδή η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να μετασχηματιστεί σε ορθολογική οντότητα», αλλά όπου επικράτησε ήταν κατεξοχήν ορθολογική επιλογή της αστικής τάξης, χωρίς να έχει καν ανάγκη τη φιλελεύθερη ή νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και τα ευγενή παράγωγά της, που ούτε συγκροτητική θεωρία της αστικής κοινωνίας δύναται να είναι. Ο κ. καθηγητής ως παλαιότερος ερευνητής της σχολής της Φρανκφούρτης θα όφειλε να γνωρίζει, αλλά αφήνει παντελώς στο απυρόβλητο τον ανορθολογικό πυρήνα του ίδιου του ορθολογισμού που ανέδειξε η εν λόγω σχολή και όχι μόνο. Διαφεύγει άραγε του κ. καθηγητή ότι τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης λειτούργησαν ως ορθολογικότατες καπιταλιστικές μονάδες παραγωγής με όλα τα χαρακτηριστικά αυτής#.

Ο κ. καθηγητής έρχεται και στη εξήγηση της εμφάνισης του φαινομένου Χρυσή Αυγή και ανευρίσκει τρεις αιτίες:«πρώτον, το πρόβλημα της μετανάστευσης, δεύτερον, το πρόβλημα και το σχέδιο της δημοσιονομικής προσαρμογής και τρίτον, το πρόβλημα της «αποδόμησης» της πολιτικής συνείδησης, όπως αυτή «κατασκευάστηκε» κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης.» και το φάρμακο θα προκύψει αβίαστα «εάν οι πολιτικές δυνάμεις στην ελληνική κοινωνία προωθήσουν την ιδέα της «κατάργησης των μνημονίων», τη διαχείριση του ζητήματος της μετανάστευσης στο πλαίσιο του πολιτικού διαφωτισμού (και όχι του πρωτόγονου ανθρωπισμού) και το πρόγραμμα του επαναπροσδιορισμού και της «ανακατασκευής» του πολιτικού συστήματος.». Όσον αφορά το φάρμακο, δεν αντιλαμβανόμαστε πώς οι αποδομημένες πολιτικές δυνάμεις θα προωθήσουν την ιδέα (εδώ ο κ. καθηγητής γίνεται ο ανατροπέας του εγελιανισμού) της κατάργησης των μνημονίων, εφόσον συνειδητά και ορθολογικότατα επέλεξαν τον εν λόγω μηχανισμό, διότι απλούστατα εξυπηρετεί τα βασικά συμφέροντα της αστικής κυριαρχίας, ήτοι κατακρήμνιση μισθών και συντάξεων και διάλυση του δημοσίου, δηλαδή αύξηση με κάθε τρόπο των κερδών των καπιταλιστών. Ο κ. καθηγητής δηλαδή προτείνει τη βουλησιαρχική αυτοκατάργηση της αστικής τάξης. # Το δεύτερο φάρμακο περιλαμβάνει την «διαχείριση του ζητήματος της μετανάστευσης στο πλαίσιο του πολιτικού διαφωτισμού (και όχι του πρωτόγονου ανθρωπισμού)» , αλλά δυστυχώς οι εξελίξεις έχουν προσπεράσει τον κ. καθηγητή, ο οποίος πιθανόν έχει πληροφορηθεί ότι στην Ελλάδα λειτουργούν ήδη στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες οι βασικές αρχές λειτουργίας των οποίων υποθέτουμε ότι έλαβαν υπόψιν τις ενστάσεις του κ. καθηγητή για τήρηση του πλαισίου του πολιτικού διαφωτισμού και σαφώς δεν κινούνται στα πλαίσια κάποιου πρωτόγονου ανθρωπισμού, αλλά εκείνου του ανώτερου που επέδειξε η γερμανική αστική τάξη στα τότε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο κ. καθηγητής όμως κάποια στιγμή φτάνει και στη λύση του προβλήματος της παρουσίας του ναζιστικού κόμματος στην Ελλάδα : «Το τελικό θεωρητικό και πολιτικό ταυτόχρονα συμπέρασμα μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: όσοι υποστηρίζουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι πολιτικό κόμμα ή φασιστικό μόρφωμα, μπορούν να υιοθετήσουν τις μεθόδους και τις διαδικασίες των νομοσχεδίων και των προτάσεων νόμου. Όσοι παραδέχονται ότι η Χρυσή Αυγή είναι ο «αρχαϊκός εαυτός» της ελληνικής κοινωνίας, τότε επιβάλλεται, χωρίς καμία χρονοτριβή, να αναληφθούν πρωτοβουλίες «συνειδησιακών και μαθησιακών διαδικασιών». Το αποτέλεσμα θα κριθεί από την Ιστορία.»

Είναι προφανές ότι ο κ. καθηγητής δεν συγκαταλέγεται σ’εκείνους που θεωρούν τη Χ.Α ως φασιστικό κόμμα, αλλά βεβαίως έχει δίκιο για τα περί νομοσχεδίων, διότι υπάρχουν οι αποτελεσματικότερες μέθοδοι τις οποίες επέλεξε κάποτε η «αρχαϊκή» ελληνική κ οινωνία και κατά την άποψή μας είναι και οι μόνες. Η πρόταση λοιπόν του κ. καθηγητή «χωρίς καμία χρονοτριβή, να αναληφθούν πρωτοβουλίες «συνειδησιακών και μαθησιακών διαδικασιών», πέραν του ότι ομοιάζει με περιγραφή δράσης ένταξης σε ΕΣΠΑ (η ανευ νοήματος λέξη κρίση δυστυχώς παράγει αποτελέσματα με νόημα), θέτει και το μείζον και επείγον θέμα, χωρίς βεβαίως να μας λέει σε ποιά κατεύθυνση, αλλαγής των συνειδησιακών και μαθησιακών διαδικασιών πράγμα που θέτει βεβαίως και η ίδια η Χ.Α. από τη πλευρά της, τούτο σημαίνει ότι τόσο ο κ. καθηγητής όσο και η Χ.Α. διαθέτουν μία προεννοημένη έννοια πολιτικού διαφωτισμού-ορθολογισμού για την οποία πασχίζει ο κ. καθηγητής, η οποία βεβαίως ως τέτοια καθίσταται ipso facto ανορθολογική. Όσοι δηλαδή από τη μεταπολίτευση και μετά αισθάνονται άνοες και πεπλανημένοι μπορούν να ελπίζουν στο νέο διαφωτισμό, αλλά κυρίως στις νέες μαθησιακές διαδικασίες πυρήνας των οποίων θα είναι ο αρχαϊκός χαρακτήρας του φασισμού, κάτι σαν ασύνειδο, παραμόνιμο και λανθάνον στοιχείο στον καθένα μας, που η παιδεία ή η αρχαιολογία γιατί όχι και η ψυχανάλυση οπωσδήποτε θα εξαλείψει. Επειδή δε καπιταλισμό δεν είχαμε πάντα, το αρχαϊκό στοιχείο καθίσταται οντολογικά πρότερο στον α-ιστορικό ορίζοντα του κ. καθηγητή και άρα ο καπιταλισμός ως νεωτερικός και μετέχοντας του διαφωτισμού δεν έχει ουδεμία σχέση των τρόπων που ιστορικά κατίσχυσε και κατισχύει. Στην πραγματικότητα ο κ. καθηγητής με πολύ ευτελή τεχνάσματα δικαιολογεί τον φασισμό ως πολιτική μορφή του καπιταλισμού.

Το 1796 ο τότε αφελής και νεαρός Hegel έγραφε:«…Από τη Φύση έρχομαι στα έργα του ανθρώπου. Προτάσσοντας την ιδέα της ανθρωπότητας ,θέλω να δείξω, ότι δεν υπάρχει καμία ιδέα του κράτους, επειδή το κράτος είναι κάτι μηχανικό [υπάρχει] εξίσου ελάχιστα όσο υπάρχει και μια ιδέα μιας μηχανής. Μόνον ό,τι είναι αντικείμενο της ελευθερίας ονομάζεται Ιδέα. Πρέπει λοιπόν να πάμε πέρα από το κράτος! Διότι κάθε κράτος πρέπει αναγκαστικά να μεταχειρίζεται ελεύθερους ανθρώπους ως μηχανικό σύνολο γραναζιών και δεν πρέπει να το κάνει επομένως πρέπει να πάψει…Ταυτοχρόνως θέλω να καταθέσω εδώ τις αρχές μιας ιστορίας της ανθρωπότητας και να ξεγυμνώσω ως το πετσί του όλο εκείνο το άθλιο ανθρώπινο έργο που συνίσταται σε κράτος, σύνταγμα, κυβέρνηση ,νομοθεσία. Τέλος ακολουθούν οι ιδέες ενός ηθικού κόσμου, της θεότητας, της αθανασίας, ανατροπής κάθε ψευδούς πίστεως, διωγμός του παπαδαριού, που τελευταία υποκρίνεται ελλογικότητα, από τον ίδιο το Λόγο.». [Hegel, Das älteste Systemprogramm des deutschen Idealismus.]. Ο «κρατιστής» Hegel σαφώς διέκρινε την ουσία, της αστικής κοινωνίας που έμπροσθέν του είχε, ο καθηγητής Θ. Γεωργίου έμπροσθεν του αναγνωστικού κοινού μίας εφημερίδας, της ημερήσιας προσευχής της αμεσότητας, ως γνήσιος διαφωτιστής απλά και μεταμοντέρνα δικαιολογεί τα πάντα προσποιούμενος ελλογικότητα, από τον ίδιο το Λόγο.

Βιβλιογραφικές παρατηρήσεις και αναφορές

1. Επειδή ο κ. καθηγητής απέκλεισε στην ανάλυσή κάθε ιστορική διαμεσολάβηση, αφήνοντας ανοικτό το πεδίο της γεγονικότητας, σ΄αυτό το πεδίο ας μας επιτρέψει μία αναφορά. Στις 20 Φεβρουαρίου 1933, ο κ. Κrupp ο οποίος τότε ως καπιταλιστής δεν παρήγαγε οικοσκευές αλλά άλλα κυρίως εμπορεύματα, οι κύριοι της Siemens και της Aeg, οι κύριοι της Thyssen Group, οι απόγονοι των οποίων στη σημερινή Ελλάδα κατασκεύασαν το πασίγνωστο αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλος και από ό,τι φαίνεται και διάφορους άλλους Βενιζέλους, ο κ. Porsche o oποίος δέχονταν αθρόες προσελεύσεις κομμουνιστών και εβραίων εργατών από στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι κύριοι της ING Farben και άλλοι είχαν μία ευχάριστη ανταλλαγή απόψεων με τον Hitler και άλλους του κόμματός του (εάν ενδιαφέρεται μπορεί να αναζητήσει στοιχεία ο κ. καθηγητής, δεν είναι τόσο αρχαϊκά). Όλοι οι παραπάνω είχαν και κάποιους υπερατλαντικούς φίλους στα πλαίσια του business as usual. Ενδεικτικά: η Ford, η General Motors (θυγατρικής της Οpel και όχι μόνο), η General Electric, η Standard Oil ( σήμερα Exxon-Mobil), η ΙΒΜ, η ΙΤΤ ( σήμερα ΑΤ&Τ), η τράπεζα Chase Manhatan κ.ά. Ο πρόεδρος της ΙΒΜ Τ.Γουώτσον, η εταιρεία του οποίου συν τοις άλλοις έφτιαχνε τα λογιστικά φύλλα στρατοπέδων συγκέντρωσης και ο πρόεδρος της Ford, Χ. Φόρντ (κάτι θα έχει ακούσει ο κ. καθηγητής για τον φορντισμό ως ορθολογισμό της βιομηχανικής παραγωγής) τιμήθηκαν για τις υπηρεσίες τους στο Γ’ Ράιχ το 1937 και το 1938. Ο Churchill, επίσης, δήλωνε τον άκρατο θαυμασμό του στο τότε φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας. Δεν επιθυμούμε να κουράσουμε τον κ. καθηγητή θυμίζοντάς του σε τι ιδιοκτησιακό καθεστώς παρέμειναν οι παραπάνω γερμανικές εταιρείες στη μεταπολεμική Γερμανία ,ούτε μέχρι πότε στελέχη του ναζιστικού κόμματος βρίσκονταν στο κρατικό μηχανισμό της μεταπολεμικής Γερμανίας και όχι μόνο.

2. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές ο πρωθυπουργός στο συνέδριο του κόμματός του μιλούσε για την ανάγκη ήττας της Αριστεράς. Τούτο βεβαίως στην πραγματικότητα σημαίνει κήρυξη της Αριστεράς σε εσωτερικό εχθρό δηλαδή προαναγγελία εμφυλίου πολέμου, και τούτο σε συνθήκες καθόλου ανάλογες του Δεκεμβρίου του 1944. Λίγο αργότερα ήρθαν και οι γνωστές δηλώσεις περί συνεργασίας του κόμματος του πρωθυπουργού με τους φασίστες της Χ.Α., προφανώς σ΄έναν ορίζοντα a la C. Schmitt θεώρησης κάποιου ως εχθρού τον οποίο και κατονομάζει, εκτινάζοντας έτσι και τη γελοία ρητορία περί άκρων, λες και η Χ.Α. δεν είναι η ρητότητα της Ν.Δ. και όχι μόνο, ή απλούστερα η ναζιστική ιδεολογία πού ακριβώς διαφέρει από την φιλελεύθερη και νεοφιλελεύθερη; [ http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/21543/oi-nazi-ymnoyn-hoyntes-kai-aristokratia ]. Μήπως η κομμουνιστική αριστερά πρέπει να πάρει στα σοβαρά την εξαγγελία του πρωθυπουργού και να απαντήσει αναλόγως;

3. Η φαιδρή ρητορική της Χ.Α. πυρήνας της οποίας είναι ό,τι ακριβώς ο κ. καθηγητής αποκαλεί ως δήθεν «αρχαϊκό» στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας ,έχει το ακροατήριο της στα μεσοαστικά και κυρίως στα μικροαστικά στρώματα που απειλούνται με βίαιη προλεταριοποίηση, αφαιρώντας τους ταυτόχρονα και όλο το δίχτυ ασφαλείας ,που η αστική κοινωνία τα είχε προσδέσει με αυτήν, δια του «κοινωνικού» κράτους. Τα ταξικά συμφέροντα των μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων ταυτίζονται με εκείνα της κυρίαρχης τάξης ακριβώς διότι η πρόσδεσή τους με αυτή εκφράζει τους ιδιαίτερους όρους ύπαρξης αυτών των στρωμάτων στη καθολική κυριαρχία της αστικής τάξης ,η οποία για να νομιμοποιεί (όταν τούτο για συγκεκριμένους λόγους καθίσταται αναγκαίο) την κυριαρχία της οφείλει να εμφανίζεται ως καθολική κοινωνική τάξη, δηλ. ως η κοινωνία εν γένει, κυρίως έναντι της εργατικής. Η προλεταριοποίηση των μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων αφαιρεί ταυτόχρονα και τους υλικούς όρους της ασφάλειας των στρωμάτων αυτών [(όχι άδικα «οι χρηματιστές ονομάζουν ασφαλείς τοποθετήσεις, τοποθετήσεις του οικογενειάρχη,…» Π.Λαφάργκ: Η οικονομική λειτουργία του Χρηματιστηρίου,σ.33,εκδ.ΚΨΜ)]. Η φασιστική ρητορική επιστρέφει την ασφάλεια ως επίθεση έναντι αυτών που διακινδύνευσαν την μακαριότητα των μικροαστικών στρωμάτων, αξιοποιώντας την ταύτιση με τον επιτιθέμενο ως χονδροειδή μηχανισμό πρόσληψης της ασφάλειας, παροντοποιώντας μυθολογικά το παρελθόν ως ψευδεπίγραφη επιστροφή σε μία ακαθόριστη ηθικότητα (Sittlichkeit, προφανώς όχι με την εγελιανή έννοιά της). Η μυθολογική παρουσία του παρελθόντος στο δυσβάστακτο παρόν δίνει τη δυνατότητα στη φασιστική ρητορική να εμφανίζεται ως εκτός αυτού του παρόντος, μέχρις ότου αυτό το ίδιο το παρόν συνθλίψει εκ νέου τους όρους πρόσληψης της μικροαστικής ασφάλειας. Αυτός ο μηχανισμός είναι που προκαλεί αγαλλίαση στα μικροαστικά στρώματα κάθε φορά στο άκουσμα του «νόμος και τάξη» μέχρις ότου βεβαίως με το αληθές οικονομικό του περιεχόμενο στραφεί εναντίων τους.

Το ψυχικό υπόβαθρο των μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων ,κάνοντας μία ποιητική υπέρβαση περιγράφει έξοχα ο Dante στη Θεία Κωμωδία, Κόλαση, Canto III, 36-51.

«Μές στη μιζέρια ετούτη ζούνε

οι θλιβερές ψυχές εκείνων που έχουν ζήσει

δίχως ψεγάδια, μα και χωρίς επαίνους.

Μές στον κακό χορό ανακατεμένες

με όσους αγγέλους δεν ξεσηκώθηκαν ούτε όμως και πιστοί

στο θεό σταθήκαν, παρά τον εαυτό τους θυμηθήκαν.

Τους διώχνουν τα ουράνια, την ομορφιά τους μη μολύνουν,

μα ούτε και τα βαθιά τα τάρταρα δεν τους καλωσορίζουν,

………….

μ’αυτούς μην ασχολούμαστε, κοίτα μόνο και πέρνα».

Μετ. Ανδ. Ριζιώτης

Πηγή:  Praxis

ΕΡΤ και …Αριστερά

ερτ_ανοιχτή
“Η ΕΡΤ δεν κλείνει, δημόσια θα μείνει” ήταν το σύνθημα που ακουγόταν, κατά κόρων από το ΣΥΡΙΖΑ, μετά την απόφαση του ΣτΕ.
Η ΕΡΤ αποτέλεσε ένα χώρο που εκφράστηκε όλη η γκάμα των απόψεων που κυριαρχούν στην αριστερά, και όχι μόνο. Απόψεων που, είτε σκόπιμα αναπαρήγαγαν την κυρίαρχη ιδεολογία για να κάμψουν τον αγώνα, είτε λόγω αυταπατών πρόβαλαν τη λογική της διαχείρισης και κατέληγαν στον ίδιο παρανομαστή. Να συσκοτίσουν δηλαδή την πάλη που πρέπει να δοθεί και εν τέλει να την κάμψουν.

Σε αναφορά με τη δεύτερη κατηγορία των εκφραστών αυτών των απόψεων, των ρεφορμιστικών, η αριστερά και η αυτονομία βρήκε έδαφος στην ΕΡΤ για να παρουσιάσει την ιδανική για αυτούς ΕΡΤ και την κοινωνία των ονείρων τους. Βασικός πυρήνας των απόψεων αυτών είναι η άποψη περί ουδετερότητας του εποικοδομήματος, η ειρηνική-αναίμακτη μετάβαση σε μια άλλη κοινωνία, όπως επίσης και η ανάλυση του σήμερα, που οδηγεί στην αποδοχή της κυριαρχίας του ντόπιου κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.  Μια ανάλυση, που στο επίκεντρό της έχει το ποιος είναι η πρωτοπορία σε αυτή την σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό και την κυβέρνηση, ποιοι είναι οι φίλοι και εχθροί της εργατικής τάξης, αλλά και σε ποια φάση συγκρότησης βρίσκεται το προλεταριάτο.
Το σύνθημα που αναφέρθηκε αρχικά (Η ΕΡΤ δεν κλείνει, δημόσια θα μείνει) συμπυκνώνει ένα μεγάλο κομμάτι των αναλύσεων που κυριάρχησαν. Από τη μία για το λόγο που το ΣτΕ οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση (και τι σόι απόφαση είναι αυτή) και το ρόλο του, και απ’ την άλλη για το χαρακτήρα της ΕΡΤ.
Για το ρόλο του ΣτΕ, έχει αξία μία αναφορά, καθώς ήταν φανερή η αποκλιμάκωση του αγώνα μετά την απόφασή του.
Ένα αστικό δικαστήριο, μπορεί να επηρεαστεί όσο αναφορά την απόφασή του από διάφορες παρεμβάσεις και κυρίως από την έκφρασή τους. Βασικό του κριτήριο όμως είναι πάντοτε, η όσο το δυνατόν ομαλότερη κυριαρχία της αστικής τάξης και η καταπίεση της εργατικής τάξης και του λαού. Θα μπορούσε μία από τους παράγοντες που να συνέβαλαν στην τελική του απόφαση, να ήταν αυτή της πάλης των εργαζομένων απέναντι στην απόφαση για πέταγμα τους στην ανεργία και στις νέες εργασιακές συνθήκες, αλλά και η αλληλεγγύη που εκφράστηκε στους εργαζόμενους.Προφανώς αυτό ανάγκασε το ΣτΕ να κάνει τις κατάλληλες μανούβρες. Αυτοί όμως που ευαγγελίζονται την απόφαση του ΣτΕ ως νίκη, ξεχνούν να μας πουν τι λέει αυτή η απόφαση. Δεν είναι τυχαίος άλλωστε και ο “διχασμός” του πολιτικού σκηνικού, μετά τη συγκεκριμένη απόφαση. Διχασμός όχι ως προς το ποια θα είναι η έκβαση της επίθεσης, αλλά για την ταχύτητά της. Η απόφαση για αναστολή του κλεισίματος της ΕΡΤ, δεν περιλαμβάνει σε καμία περίπτωση την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας με τους παλιούς όρους. Δίνει ένα τέλειο πάτημα στη “μεταβατική κατάσταση” της ΕΡΤ, που επίκεντρο θα είναι το τσάκισμα των προηγούμενων εργασιακών σχέσεων.
Βέβαια αυτή η παρουσίαση ως “νίκη” έχει να κάνει κατά βάση με το  χαρακτήρα της ΕΡΤ που πολλοί έχουν σαν εικόνισμα. Δηλαδή με το κατά πόσο θα μείνει η ΕΡΤ “δημόσια” ή θα γίνει ιδιωτική. Οι λέξεις όμως έχουν τη δική τους ερμηνεία, που πολλοί την ξεχνούν. Δημόσια σημαίνει ότι πηγάζει από το λαό (=δήμο) και λειτουργεί για το συμφέρον του λαού. Η άποψη αυτή μπορεί να στηριχθεί μονάχα αν θεωρηθεί ότι ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός, ή οποιοδήποτε σύστημα που κυρίαρχη είναι η αστική τάξη, μπορεί να λειτουργήσει από το λαό και προς όφελος αυτού. Η οποιαδήποτε κατάκτηση στον καπιταλισμό, δεν έρχεται λόγω της φύσης του συστήματος, αλλά ως αποτέλεσμα της ταξικής πάλης και των συσχετισμών που δημιουργούνται από αυτή. Η μόνη πραγματική και προς όφελος της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων, ενημέρωση, ιστορία, παιδεία, υγεία, πολιτισμός κλπ μπορεί να υπάρξει στο σοσιαλισμό και γι’ αυτόν παλεύουν οι κομμουνιστές, δημιουργώντας ταυτόχρονα τους όρους μέσα από την αντίσταση και την πάλη τους στο υπάρχον σύστημα.
Η ΕΡΤ ήταν, είναι και θα είναι κρατική (ή τουλάχιστον ως προς τη διοίκηση), όσο και αν κάποιοι την παρουσιάζουν ως “δημόσιο αγαθό”! Αυτό σημαίνει ότι λειτουργεί ωςμηχανισμός προπαγάνδας του συλλογικού καπιταλιστή (κράτος) και εκφράζει στην περίπτωση της Ελλάδας, τις σχέσεις εξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές, αλλά και (σε δεύτερη μοίρα) αντιπολιτευτικά ψήγματα λόγου για λόγους δημοκρατικοφάνειας.
Αυτό που συντελείται δεν είναι η διασφάλιση της “αντικειμενικότητας” ή το να αποτελεί “φωνή του λαού”, αλλά κατά βάση η διαδικασία οικοδόμησης, σε όλους τους χώρους δουλειάς, ενός εργασιακού και κοινωνικού “μεσαίωνα”. Σε δεύτερη μοίρα συντελείται η ακόμα πιο ελεγχόμενη ειδησεογραφία στα πλαίσια της φασιστικοποίησης. Δεν ήταν πιο αντικειμενική από τα ιδιωτικά ΜΜΕ θα ρωτήσει κάποιος; Ναι, αλλά στα πλαίσια που άφηνε περιθώρια η αστική δημοκρατία. Δεν είναι τυχαίο που όταν εκφράστηκε κάτι ενάντια στον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. “κόπηκε” η εκπομπή. Δεν είναι τυχαίο που υπήρχαν “κινηματικές” εκπομπές …πάντα όμως για το εξωτερικό!
Δημόσια ή ιδιωτική; Το κομμουνιστικό κίνημα πάντοτε εναντιωνόταν στις ιδιωτικοποιήσεις. Όχι σαν φετίχ, ή γιατί υπήρχε η αυταπάτη περί “λαϊκής υγείας, λαϊκής παιδείας κλπ”, αλλά σε ό,τι αυτό θα επηρέαζε το λαό. Πρώτον στη δυνατότητα πρόσβασης, και δεύτερον στο θέμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Σε καμία περίπτωση αυτό δε σημαίνει ότι όλες οι δημόσιες υπηρεσίες, ως εποικοδόμημα, δε λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο χαρακτήρας του συστήματος. Να λειτουργεί δηλαδή με τα κριτήρια που του καθορίζει το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός.
Πέρα από αυτές τις απόψεις περί νίκης στο ΣτΕ και υπεράσπισης του “δημόσιου αγαθού”, η αριστερά βρήκε χώρο να εκθέσει στο σύνολό της την άποψη του μεταβατικού προγράμματος, βάζοντας απανωτές τρικλοποδιές στο επίδικο του αγώνα. Στο να μην περάσουν οι απολύσεις και στη διεκδίκηση για μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Τη στιγμή που τα κόμματα του συστήματος πρόβαλαν το ενδεχόμενο εκλογών, σαν βαλβίδα εκτόνωσης του κινήματος, η ριζοσπαστική, κατά τα άλλα, αριστερά ζητούσε εκλογές με τον τρόπο της, βλέποντας με τη σειρά της εκεί τη διέξοδο. Έτσι δε έλειψαν και τα συνθήματα της ριζοσπαστικής διαχείρισης, για να “πέσει η κυβέρνηση”, συνδεόμενα με ένα σωρό άλλα συνθήματα αντιγραφής μιας άλλης εποχής που το προλεταριάτο είχε το πάνω χέρι και οικοδομούσε το δικό του σύστημα.

Την ώρα που δίνεται αυτός ο αγώνας των εργαζομένων κόντρα στο κλείσιμο της ΕΡΤ, πολλά κομμάτια της αριστεράς και της αυτονομίας εξέφρασαν αιτήματα περί “αυτοδιαχείρισης” και “εργατικού ελέγχου”. Αιτήματα, που την ώρα που δίνεται ένας αγώνας, αποδέχονται τις απολύσεις, μην μπορώντας να πιστέψουν στη νικηφόρα του έκβαση. Που καλούν τους εργαζόμενους να διαχειριστούν την κρίση του συστήματος και που ονειρεύονται “ελευθεριακές νησίδες” με δικαιώματα μέσα στη βαρβαρότητα. Πόσο άραγε απέχουν αυτά τα συνθήματα από την “αξιολόγηση” που ζητούν άλλοι μέσα στο ραδιομέγαρο και που τους κριτικάρουν; Ελάχιστα έως καθόλου! Εκεί που οδηγούν και οι δυο πλευρές είναι στις απολύσεις!
Παρά τα όσα ακούγονται από “δεξιά και αριστερά”, ένα είναι σίγουρο. Ότι ο νικηφόρος αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ μπορεί να δώσει κουράγιο και να ξεδιπλώσει νέες μάχες. Μόνο αν οι εργαζόμενοι πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, ξεπερνώντας τους κάθε λογής εργατοπατέρες και γίνει το ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής κέντρο αγώνα, τόσο δικό τους όσο και προβολής άλλων εστιών αντίστασης, θα έρθει η νίκη. Μία νίκη που θα στρώσει το δρόμο για άλλες νίκες και που εκεί, στο καζάνι της ταξικής πάλης, θα δοκιμαστούν οι επαναστατικές απόψεις και πράξεις. Γιατί τέτοιοι αγώνες και τέτοιες νίκες θα είναι επικίνδυνες για το σύστημα και είτε η κάθε δύναμη θα βρίσκεται στο επίκεντρο του αγώνα, δημιουργώντας ταυτόχρονα και άλλους, είτε θα αποχωρεί την κρίσιμη στιγμή και θα κάνει κομματικές συγκεντρώσεις στην Ελευσίνα.
 
Δ.Κ.

Χωρίς επαναστατική πρωτοπορία

red flag top
Ο επαναστατημένος άνθρωπος δεν μοιάζει με τους άλλους. Πλείστες φορές δεν μοιάζει καν με τον προηγούμενο εαυτό του, αυτόν πριν ξεκινήσει την μεγάλη πορεία προς την άλλη όχθη. Ο επαναστατημένος άνθρωπος έχει φτιαχτεί για εποχές σαν αυτή που ζούμε. Μια εποχή που είτε σαρώνει είτε ενσωματώνει στο πέρασμά της, τους έμμισθούς επαγγελματίες της έλλογης αμφισβήτησης.
Η αστική πολιτική είναι επάγγελμα. Ένα απίστευτα επικερδές επάγγελμα, απο το οποίο ζουν πολιτικοί, οι παρατρεχάμενοί τους, οι μπάτσοι , οι ασφαλίτες, οι δικαστές και το παρακράτος όλων αυτών, που δρα συμπληρωματικά δίπλα στην «νόμιμη εξουσία». Η εργατική πολιτική όμως-δυστυχώς για όσους ζουν απ’ αυτή-δεν είναι επάγγελμα. Η επανάσταση δεν είναι έμμισθη αποσχόληση. Ο κομμουνισμός δεν είναι επαγγελματικός προσανατολισμός, ενταγμένος στα κανονιστικά πλαίσια του καπιταλισμού.
Όταν ο Λένιν μιλούσε για επαγγελματίες επαναστάτες, πιθανότατα δεν εννοούσε έναν εσμό γραφειοκρατών που αμοίβονται για να παρέχουν κατα φαντασίαν «επαναστατικούς χρησμούς». Αλλά ακόμη και αν κάτι τέτοιο εννοούσε, έκανε λάθος. Ο επαναστάτης , ο κομμουνιστής είναι υπαρκτό υλικό σύμβολο της κοινωνίας για την οποία αγωνίζεται.
Δεν αποτελεί παράδειγμα εκκωφαντικής υποταγής στους συσχετισμούς που η καπιταλιστική εξουσία επιβάλλει. Δεν εγκαλεί στον αστικό ρεαλισμό, όσους επιμένουν να βλέπουν στον κομμουνισμό δύο πράγματα : Βερμπαλισμό και αυτοπειθαρχία. Βερμπαλισμό στην επίτευξη του σκοπού, αυτοπειθαρχία στους δρόμους και στους τρόπους επίτευξης αυτού του σκοπού. Όπου η αυτοπειθαρχία είναι γνήσιο γέννημα ενός κομμουνιστικού βερμπαλισμού πιο εφικτού και πιο ρεαλιστικού, απο το πιο «οργανωμένο» «επαναστατικό» συνταγολόγιο του πιο «εμπνευσμένου» γραφειοκράτη.   
Όσοι δεν είναι πειθήνιοι ακόλουθοι των «επαναστατημένων» έμμισθων γραφειοκρατών, που διαβιούν στα «κομμουνιστικά άγια των αγίων», δεν είναι απαραίτητα προδότες και αντικομμουνιστές. Μπορεί απλά να αηδιάζουν με τις «κομμουνιστικές αιρέσεις» , με τα «κομμουνιστικά κονίσματα», με τους εικονοκλάστες της «μαρξιστικής ορθοδοξίας».
Στο κενό που δημιουργεί η έλλειψη επαναστατικής πρωτοπορίας στην πολιτική, στην θεωρία, στους αγώνες, στον πολιτισμό και στην τέχνη, επιβιώνει –ως το μη χείρον βέλτιστον- ο τύπος του «γραφειοκράτη-μηρυκαστικού» που αναμασά «ευαγγελικές αλήθειες» όντας σε πρόδηλη αδυναμία να αντιληφθεί την ανάγκη ύπαρξης μιας κομμουνιστικής πρωτοπορίας «σάρκα απο την σάρκα» της εργατικής τάξης.
Δεν πρόκειται απλά για αδυναμία αντίληψης, αλλά κυρίως για ταύτιση με τον ρόλο του «κομμουνιστή δημοσιολόγου» φορέα μιας λελογισμένης –θεωρητικής κυρίως-αμφισβήτησης που ευδοκιμεί και αμοίβεται αδρά, σε συνθήκες καπιταλιστικής εξουσίας. Το ταξικό συμφέρον της «γραφειοκρατικής  οπερέτας» είναι αυτή η εξουσία- η καπιταλιστική- να συνεχίζεται στο επέκεινα, τουλάχιστον ως το πέρας του ατομικού τους βίου. Με αυτόν τον τρόπο ο κομμουνισμός ως συλλογική επιλογή ελευθερίας απο τα καπιταλιστικά δεσμά,κατρακυλά στον καιάδα της ατομικής ήττας και ενσωμάτωσης μιας γραφειοκρατικής κάστας, που αποτιμά τον κομμουνισμό, στηριζόμενη στα δικά της πεπερασμένα μέτρα.
Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, βιώνοντας αυτόν τον εκφυλισμό επέλεξε – λανθασμένα- την αυτοκτονία. Ενώ θα έπρεπε να αγωνιστεί μέχρι τέλους για την αναστροφή της πορείας ήττας του κομμουνιστικού προτάγματος. Το ίδιο βάρος, ίσως πολλαπλάσιο πέφτεί στις πλάτες των κομμουνιστών της δική μας εποχής, καθώς η έλλειψη βιωματικής ιστορικής εμπειρίας είναι ανάγκη να εξισορροπηθεί από την αμετάκλητη βούληση της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.  

Φοβάμαι τις λιτανείες

τα μαυσωλεία, τον θαυμασμό

τα αγάλματά του, μην πάει και πνίξουν

κάτω απ’ την γλυκειά γιορτή

τον Λένιν και την απλότητά του

Β. Μαγιακόφσκι-Β.Ι.Λένιν
Πηγή:  Traverso Rossa

ΕΕ ή χάος…

σξδηγς;ξηδ 

 

Γράφει:

ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

«Ευρώπη ή χάος;», «Ευρώπη ή καταστροφή;», «Ευρώπη ή χρεοκοπία;». Αυτό είναι το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν τρία χρόνια τώρα.

 

Με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο επαναφέρουν μάλιστα τους εκβιασμούς, παριστάνοντας ότι τα γεγονότα στην Κύπρο τους… δικαιώνουν!

 

Εντούτοις, όσο και να βαφτίσεις το κρέας ψάρι, όσο και να εμφανίσεις το μαύρο άσπρο, ισχύει εκείνο ακριβώς που έλεγε ο παλιός Πρόεδρος των ΗΠΑ:

 

«Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα πράγματα…».

 

*

 

Τα γεγονότα, λοιπόν, σε ό,τι αφορά στη λατρεμένη από τους θιασώτες της «Ευρώπη», συγκροτούν μια πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το «χάος» των δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων ανέργων και των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων φτωχών.

 

Αυτό είναι το «χάος» που απλώνεται στην «ΕΕ των λαών» από τον Ατλαντικό και τη Μάγχη μέχρι τη Μεσόγειο και τις βόρειες θάλασσες.

 

Η Ευρώπη του χάους, της καταστροφής, της χρεοκοπίας και της κοινωνικής φρίκης,

 

το «χάος της Ευρώπης» τους

 

– το οποίο έχουν τόσο θράσος ώστε να συνεχίζουν να μας το εμφανίζουν ως «εθνικά επιβεβλημένη και σωτήρια επιλογή» –

 

έχει μνημόνια (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία),

 

έχει μισο(;)μνημόνια (Ισπανία, Ιταλία),

 

έχει «δάκρυα και αίμα» (Βρετανία)

 

έχει απηνή λιτότητα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία),

 

εσχάτως έχει και ληστρικού τύπου καταστροφές χωρών, απροσχημάτιστα γκανγκστερική επιδρομή εναντίον λαών, όπως του κυπριακού.

 

*

 

Σε ό,τι αφορά ειδικά στην Ελλάδα, μέσα σε αυτή την «Ευρώπη» είναι, που στο βάθρο των πρωταθλητών του ευρωενωσιακού «χάους» της αντιστοιχεί το χάλκινο μετάλλιο:

 

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, μετά από τρία χρόνια αδιάκοπης «σωτηρίας», η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ. Μόνο δύο χώρες την ξεπερνούν σε φτώχεια: Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, όπου ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 150 ευρώ.

 

Σίγουρα, κάτι θα κάνουν οι «σωτήρες» Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ώστε μετά την πρωτιά στην ανεργία να διεκδικήσουμε κι αυτή την πρωτιά, την πρωτιά στη φτώχεια.

 

Αλλωστε, τόσο στο δεύτερο, όσο και στο τρίτο μνημόνιο, περιγράφεται με σαφήνεια η πορεία διαμόρφωσης του βασικού μισθού και στην Ελλάδα κάπου εκεί γύρω, στα 200 – 300 ευρώ…

 

*

 

Από τη στιγμή, όμως, που οι «σωτήρες» βάλθηκαν με αφορμή την Κύπρο να επαναφέρουν τα περί «Ευρώπης ή χάους», διανθισμένα με τα απίστευτης λεβεντιάς κηρύγματα του τύπου «κάτσε Βασίλη ήσυχα να γίνεις νοικοκύρης», ας προσθέσουμε δίπλα στο δικό τους και μερικά ακόμα διλήμματα:

 

*

 

Δίλημμα 1ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία (στην Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 2ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αλλεπάλληλων χαρατσιών και της ανελέητης φοροαρπαγής (στην Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 3ο: Ναι ή όχι στο «χάος» της αμέτρητης ουράς των απόκληρων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 4ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των διαλυμένων συστημάτων Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας (στην Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 5ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των μισθών και των συντάξεων πείνας από τώρα μέχρι το… 2042 (στην Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 6ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αμέτρητων αστέγων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 7ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των καθ’ εκάστη μνημονίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 8ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των «λουκέτων», από μαγαζιά μέχρι καλοριφέρ λόγω έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης (στην Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 9ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των εκατομμυρίων ανέργων, των «εκ περιτροπής απασχολήσιμων», των παιδιών που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες (από την Ελλάδα της ΕΕ);

 

Δίλημμα 10ο: Ναι ή όχι στο «χάος» του κεφαλαιοκρατικού ευρωαττίλα που σαρώνει την Κύπρο (με την ψήφο και της Ελλάδας της ΕΕ);

 

*

 

Με δυο λόγια το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν είναι πλαστό και οι εκβιασμοί τους είναι σαθροί και γελοίοι, δεδομένου ότι αυτό με το οποίο μας απειλούν δεν είναι τίποτα λιγότερο, τελικά, από αυτό ακριβώς που ζούμε!

 

Στην πραγματικότητα, επομένως, αυτό που κρύβεται πίσω από το πλαστό δίλημμα που σερβίρουν οι δήθεν εξορκιστές του «χάους» παρέα με τα εξαπτέρυγά τους είναι ο εξής γκανγκστερικός εκβιασμός προς το λαό:

 

Διάλεξε, του λένε,

 

ή θα αποδεχτείς μια ζωή που ισοδυναμεί με

 

«φρίκη και τρόμο δίχως τέλος»

 

ή αν αντισταθείς, αν δεν προσκυνήσεις, αν αντιδράσεις, τότε θα έχεις ένα

 

«φρικτό και τρομακτικό τέλος»!

 

Ομως, αυτό δεν είναι ένα δίλημμα «ζωής ή θανάτου», αλλά ένα δίλημμα μεταξύ… «θανάτου ή θανάτου»! Είναι ένα δίλημμα στο οποίο η μόνη «ελευθερία επιλογής» που σου αφήνουν δεν είναι παρά να… διαλέξεις τη μέθοδο της θανάτωσής σου, τη μέθοδο της εξόντωσής σου, τη μέθοδο του αφανισμού σου!

 

*

 

Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που ο ελληνικός λαός έρχεται αντιμέτωπος με τους σταυροφόρους «σωτήρες» του και με τους αρχαγγέλους του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω». Δεν βρίσκεται για πρώτη φορά ενώπιος ενωπίω με την τρομοκρατική ρομφαία του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων, των πλαισιωμένων κάθε φορά από τις «Ιερές Συμμαχίες» των «εταίρων» και των «φίλων».

 

Ωστόσο, διαθέτει, πλέον, όχι μόνο βαθιά ιστορική, αλλά και σύγχρονη βιωματική εμπειρία:

 

Οσες φορές ο λαός δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους τρομοκράτες και στους εκβιαστές, όσες φορές υποτάχθηκε ή «διαπραγματεύτηκε» μαζί τους, τότε εκείνο που ακολούθησε ήταν το «χάος» της απόλυτης λαϊκής χρεοκοπίας και της ανείπωτης κοινωνικής συμφοράς.

 

 

 

 

Πηγή: Ριζοσπάστης

Γιατί είναι απόλυτος παραλογισμός η παραμονή της Κύπρου στην Ευρωζώνη

 gorey8

 

 

 Στις 15 Μαρτίου, το Eurogroup, η θεσμική δηλαδή έκφραση της οικονομικής εξουσίας της ΕΕ, προέβη σε μια πρόταση που έχει βυθίσει την κυπριακή οικονομία σε μια δίνη καταστροφής χωρίς διαφαινόμενο τέλος: η πρόταση αυτή, όπως παραδέχτηκε άλλωστε  ο Όλι Ρεν, αποτελεί στοιχείο μιας «κατάστασης εξαίρεσης»: αντίκειται στους περιώνυμους πυλώνες της Συνθήκης του Μάαστριχτ, δηλαδή στην ασφάλεια και την ελευθερία κίνησης των ιδιωτικών κεφαλαίων.

 

 Ανεξάρτητα από τις στοχεύσεις για χάρη των οποίων το Eurogroup προέβη σ’ αυτή την κίνηση, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η ανακοίνωση της 15ης Μαρτίου ήταν μια αμετάκλητη θανατική καταδίκη για την Κύπρο. Γιατί βέβαια, ό,τι κινήσεις «αναθεώρησης», εκλογίκευσης ή «μετριασμού» κι αν κάνει το Eurogroup ή το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας –και τέτοιες δεν έκαναν έτσι κι αλλιώς, αλλά κινήθηκαν στην αντίθετη κατεύθυνση, αυτή της επιδείνωσης και της επίτασης της επίθεσης– , η ρουκέτα της 15ης Μαρτίου έχει ήδη κάνει σκόνη τα θεμέλια της κυπριακής οικονομίας, όπως θα έκανε σκόνη τα θεμέλια σχεδόν οποιασδήποτε οικονομίας: δεν μπορεί μια οικονομία στην οποία έχει καταστραφεί «απ’ τα πάνω» –απ’ τους «θεσμικά υπεύθυνους»– η εμπιστοσύνη του καταθέτη προς τους τραπεζιτικούς οργανισμούς να δομήσει «υγιές τραπεζικό σύστημα». Και ας λένε ό,τι θέλουν οι … θεσμικά υπεύθυνοι που διέλυσαν οι ίδιοι κάθε εμπιστοσύνη σ’ αυτό που δήθεν θέλησαν να σταθεροποιήσουν. Είναι σαν να προσπαθείς να χτίσεις σπίτι εμπιστευόμενος κάποιον που ρίχνει μπόλικο δυναμίτη στα θεμέλιά του.

 

 Πάρτε το πιο απλό παράδειγμα: ανακοινώθηκε χθες ότι θα προφυλαχθούν απόλυτα οι καταθέσεις στην Ελληνική Τράπεζα και τα Συνεργατικά Ταμεία, και δεν θα υποστούν κούρεμα. Και ότι αύριο τα πιστωτικά αυτά ιδρύματα θα ανοίξουν κανονικά. Γιατί ας πούμε είναι καλά ιδρύματα αυτά, ήταν καλά παιδάκια, και το Eurogroup τα αγαπά και τα προστατεύει σα μαμά τους.

 

 Πολύ ωραία. Πόσοι καταθέτες λοιπόν δεν θα κινήσουν αύριο, μεθαύριο, παραμεθαύριο, στην Ελληνική Τράπεζα και τα Συνεργατικά Ταμεία να αποσύρουν τις καταθέσεις τους μέχρι σεντ, όχι επειδή είναι αντιπατριώτες και προδότες φυσικά, αλλά γιατί αυτό τους έχει πει ήδη το Eurogroup να κάνουν με την πρόταση της 15ης Μαρτίου και όσα επακολούθησαν; Ποιος οικογενειάρχης με τρία παιδιά και 15 χιλιάδες ευρώ σε Συνεργατική δεν θα αντιμετωπίσει την οργή της οικογένειάς του αν δεν πάει να πάρει από το λογαριασμό του άμεσα όσα έχει, ώστε να μπορεί να κάνει τα στοιχειώδη για να θρέψει την οικογένειά του τη στιγμή που όλοι ξέρουν ότι το «κούρεμα όλοι» που γίνεται «κούρεμα Λαϊκή» που γίνεται «κλείσιμο Λαϊκή» που γίνεται «κλείσιμο Λαϊκή κούρεμα Κύπρου, 20%, 22%, 25%, 30%, 40%, δεν ξέρουμε%» είναι απλά κινούμενη άμμος στην οποία κανείς δεν μπορεί να βασίσει το παραμικρό όχι για τον επόμενο χρόνο αλλά για τις επόμενες ώρες;

 

 Δεν έχει νόημα να συνεχίσω τις επόμενες λογικές υποθέσεις πάνω σ’ αυτόν τον αρχικό συλλογισμό, μπορείτε να τις κάνετε μόνοι σας και να αναλογιστείτε ποια τράπεζα θα μπορούσε να επιβιώσει, ακόμα κι αν συμπλήρωνε τις καλύτερες προϋποθέσεις παγκόσμια, μέσα σε ένα περιβάλλον με τον θεσμικό χαρακτήρα ναρκοπεδίου που αποκτά επίσημα από χτες η Κύπρος. Αυτή είναι η καπιταλιστική κοινωνία και αυτοί είναι οι νόμοι της: ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του, σκέφτεται για τον εαυτό του, δρα για τον εαυτό του. Περιμένει κανείς ότι δεν θα λειτουργήσουν επειδή…προέχει το εθνικό και συλλογικό συμφέρον; Όχι δα. Για αυτό άλλωστε ψηφίστηκε ήδη το πακέτο περιορισμού της ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου, που όμως μας βάζει στο μονοπάτι για έναν διαφορετικά βασανιστικό οικονομικό θάνατο. Και βέβαια δεν χρειάζεται καν να είναι πολλοί αυτοί που θα βγάλουν τα χρήματά τους όσο προλαβαίνουν για να έχουν κάτι για το απρόβλεπτο αύριο. Λίγοι αρκούν. Οι φήμες, η ανασφάλεια, κι ο φόβος θα κάνουν τα υπόλοιπα. Αλλά δεν θα είναι αυτοί φυσικά οι υπαίτιοι. Υπαίτιο για την συστημική αποτυχία είναι το ίδιο το σύστημα, από το μικρότερο τουβλάκι του ως την κορυφή.

 

 Αναλογιστείτε λοιπόν τι νόημα και τι περιεχόμενο έχει η «εξασφάλιση» που προσέφερε χθες στην κυπριακή οικονομία το Eurogroup με αντάλλαγμα την πολιτική συναίνεση στη διάλυσή της. Σας απαντώ: κανένα απολύτως.

 

 Με απλά λόγια: ο κατεξοχήν παράγοντας καταστροφικής αστάθειας και αβεβαιότητας στην κυπριακή οικονομία είναι το ίδιο το Eurogroup, το οποίο το κυπριακό κράτος δέχεται να επιβλέπει την σταθερότητα και την βιωσιμότητά του. Αυτό το οποίο έγινε χθες είναι ότι με τη συναίνεση, προφανώς, όλων των κομμάτων, η κυπριακή κοινωνία τοποθέτησε τόνους τρινιτοτουόλης στην κρεβατοκάμαρά της για να αποφύγει τυχόν διάρρηξη από κλέφτες. Επέλεξε ως φύλακά της και προστάτη της (για να μην πούμε επίσης επίτροπο και αφέντη της για αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα) αυτόν που έμπρακτα την τίναξε στον αέρα με τρόπο ανεπίστρεπτο. Αυτό είναι αυστηρά παράλογο, ακόμα και με καθαρά αστικά κριτήρια. Δεν έχει καμία λογική. Και δεν έχει ανάλογο πουθενά.

 

 Η καταστροφή έχει ήδη συντελεστεί και αυτό που απομένει είναι η απόλυτα προβλέψιμη εξέλιξη της, με την έννοια που παρακολουθεί κανείς μια δόση δηλητηρίου να ανεβαίνει στις αρτηρίες και να πηγαίνει στην καρδιά. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτε που να μπορεί να τη σταματήσει, και σίγουρα όχι τα ξεκαρδιστικά ευχολόγια για «σηκωμένα μανίκια» και οι προτροπές να ξαναχτιστεί…τι; Αυτό που αποδείχτηκε πύργος από τραπουλόχαρτα.

 

 Υπάρχει μόνο ένας δρόμος διαφυγής αυτή τη στιγμή και αυτός είναι απόλυτα λογικός, σιδερένια λογικός: άμεση έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ, δηλαδή απομάκρυνση από το κτίριο της κυπριακής οικονομίας του φορτίου εκρηκτικών που έφερε στη χώρα η πολιτική και οικονομική της ολιγαρχία, παρατάσσοντάς μας γύρω-γύρω να το «φυλάμε».

 

 Όχι, δεν πρόκειται για σοσιαλισμό. Πρόκειται για οικονομική κοινή λογική.

 

 Το ζήτημα της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού, της αναγκαιότητας η έξοδος αυτή να συνοδεύεται από μια άμεση αναδιάρθρωση της οικονομίας στη βάση της κοινωνικοποίησης όλων των βασικών πλουτοπαραγωγικών τομέων και του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας θα πρέπει να τεθεί πάρα πολύ πρακτικά, και ακόμα και χιουμοριστικά, στη βάση της ρήσης του Δημάρχου Λεμεσού Ανδρέα Χρίστου. Ο άνθρωπος πρέπει να πιστωθεί με την πιο καθαρή έκφραση της καθαρής ηλιθιότητας που εκπροσωπεί σήμερα πια ο καπιταλισμός ως προοπτική: «να ξαναστήσουμε όλο εκείνο το οικοδόμημα που μας οδήγησε σε αυτό που είχαμε μέχρι πρόσφατα, δηλαδή να ξανακτίσουμε την Κύπρο ως επιχειρηματικό κέντρο».

 

Και γιατί ακριβώς να το κάνουμε αυτό;

 

 Γιατί να επαναλάβουμε δηλαδή με χίλιους ακόμα κόπους και θυσίες τον δρόμο που μας έφτασε ως εδώ; Ποιο έλλογο ον θα ακολουθούσε ένα δρόμο μέχρι να φτάσει στον γκρεμό και μετά θα επέστρεφε κακήν-κακώς στο αρχικό σημείο για να ξαναδιανύσει τον ίδιο δρόμο; Πόσο μάλλον με οδηγό ένα πολιτικό σύστημα που απέδειξε τι είναι ικανό να κάνει και τι ανίκανο.

 

 Ή μήπως αντέχει τις οικονομικές γνώσεις αποφοίτου δημοτικού η πρόταση του Α. Κυπριανού του ΔΗΣΥ ότι εφεξής πρέπει να οικοδομήσουμε «αλλιώς» την οικονομία μας, εννοώντας φυσικά εντός του καπιταλισμού; Πώς αλλιώς δηλαδή; Αν μη τι άλλο, η Κύπρος δεν δικαιούται ούτε δευτερόλεπτο να δικαιολογείται πως δεν έχτισε «αρκετά καλό καπιταλισμό». Έχτισε τον καλύτερο καπιταλισμό που θα μπορούσε να χτίσει χώρα του μεγέθους της. Και από τις 15 του Μάρτη είναι μια ξοφλημένη και νεκρή χώρα.

 

 Ο δρόμος έχει τελειώσει. Όσες φορές και αν τον διανύσεις, όλο και πιο διψασμένος και ταλαιπωρημένος πάνω-κάτω, στον ίδιο ακριβώς γκρεμό οδηγεί.

 

 Γι αυτό, ας στρέψουμε τώρα τα μάτια στον άλλο δρόμο. Αυτόν που αρχίζει από την έξοδο από τον σαδιστικό Κύβο της ΕΕ. Γι αυτόν τουλάχιστον τον δρόμο, έχουμε την λογική βάση ότι δεν ξέρουμε ακόμα πού μπορεί να μας πάει. Δεν τον έχουμε διανύσει ποτέ.

 

 Πηγή: LeninReloaded  via   Praxis   

Το Φαρμάκι – Σαρλ Μπωντλαίρ (μτφρ: Γ.Σημηριώτης)

jhgj

 

Το κρασί ξέρει και το πιο παλιόσπιτο να ντύνει

πάλι με πλούτο θαυμαστό

και ξέρει μυθικές στοές να στήνει

στον χρυσοκόκκινό του αφρό

σαν ήλιος που σ’ έναν ουρανό συννεφιασμένο σβήνει.

 

Τ’ όπιο μάς κάνει πιο τρανή την απεραντοσύνη

κι ατέρμονες των ορίων τις γραμμές

σκάφτει πλατιά την ηδονή, τον χρόνο τον βαθύνει,

και μαύρες θλιβερές χαρές, πέρα απ’ ό,τι είναι μπορετό,

μες στην ψυχή ξεχύνει.

 

Μα τίποτα όλ’ αυτά ‘ναι μπρος στο πώς φαρμάκι κλείεται

στα πράσινα σου μάτια, ως με κοιτάν,

λίμνη όπου τρέμει μου η ψυχή κι ανάστροφα θωριέται…

κοπάδι εκεί τα ονείρατά μου πάν’, κι η δίψα τους μες στην πικρή την άβυσσό

της σβύεται.

 

Και τίποτα μπρος στ’ άγριο το θαύμα δεν αξίζουν,

του σάλιου σου της δαγκωνιάς,

που δίχως τύψη την ψυχή στη λήθη μού βυθίζει,

και διώχνοντας τον ίλιγγο μεμιάς, 

λιγόθυμη στου θανάτου τις όχθες την λικνίζει!

 

 

 

 

[ενότητα Spleen και Ιδεώδες  –  «Τα Άνθη του Κακού»

 

 

«Συγχρονική και άνιση ανάπτυξη» – editorial του νέου τεύχους της Μαρξιστικής Επιθεώρησης Praxis που κυκλοφορεί στις 5 Απρίλη/περιεχόμενα τεύχους

309labour1

«Συγχρονική και άνιση ανάπτυξη»  – editorial

 

Στο έργο του γερμανού θεωρητικού Έρνστ Μπλοχ, η έννοια της «συγχρονικής και άνισης ανάπτυξης» [Ungleichzeitigkeit] αφορούσε τη συνύπαρξη, μέσα στην ίδια κοινωνική σφαίρα μιας χώρας, διαφορετικών «στιγμών» από την εξέλιξη του τρόπου παραγωγής, που με τη σειρά τους πυροδοτούν τόσο αντικειμενικές αντιφάσεις όσο και πολιτικο-ιδεολογικούς συνδυασμούς που έχουν ως στόχο την υποκειμενική διαχείρισή τους. Εν προκειμένω, η έννοια μπορεί να αναπροσαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα για να σηματοδοτήσει κάτι διαφορετικό, δηλαδή τη συνύπαρξη, μέσα στην καπιταλιστική ολοκλήρωση της ευρωζώνης, διαφορετικών πολιτικο-οικονομικών συσχετισμών και διαφορετικών σταδίων ανάπτυξης της ταξικής πάλης, που όμως αναγκαστικά αλληλεπιδρούν κάτω από την κοινή πίεση της κρίσης και των μέσων διαχείρισής της, τόσο από τα θεσμικά όργανα της ευρωενωσιακής εξουσίας όσο και από το εγχώριο αστικό πολιτικό προσωπικό.

 

 

Η περίπτωση της Κύπρου, που πρόσφατα εισήλθε βίαια στο παγκόσμιο μάτι του κυκλώνα μέσω της εισήγησης του Γιούρογκρουπ για φορολογικό τέλος («κούρεμα») στις τραπεζικές καταθέσεις της χώρας, των σεναρίων για τις εθνικές και διεθνείς επιπτώσεις αυτής της εισήγησης, και, τελικά, της απόρριψής της από το κυπριακό κοινοβούλιο, προσφέρει ένα ενδιαφέρον υπόδειγμα των δυνατοτήτων που προσφέρει στη μαρξιστική σκέψη σήμερα η εκ νέου νοηματοδότηση αυτής της θεωρητικής έννοιας του Μπλοχ. 

 

 

Η σύγκριση Ελλάδας και Κύπρου, πιο συγκεκριμένα, αποκαλύπτει μια σειρά από αντιφατικά, εκ πρώτης τουλάχιστον όψεως, δεδομένα: στην Κύπρο, η «κυβέρνηση της αριστεράς», η οποία προωθείται στην Ελλάδα ως λίγο-πολύ «ανατρεπτική» λύση στο καπιταλιστικό αδιέξοδο, αποτελούσε την τετριμμένη πραγματικότητα μέχρι πολύ πρόσφατα: στις προεδρικές εκλογές του 2008, o Δημήτρης Χριστόφιας, πρώην ΓΓ του Ανορθωτικού Κόμματος του Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ) αναδείχθηκε στο ύπατο αξίωμα της προεδρίας της Κύπρου. Το κόμμα του έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στα κυπριακά πολιτικά πράγματα και, ακόμα και μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στη χώρα, παραμένει δεύτερο τη τάξει, με μία μόνο έδρα λιγότερη από αυτή του δεξιού ΔΗΣΥ.

 

Όμως η μελλοντολογική ουτοπία της ελληνικής αριστεράς αναδείχθηκε στην Κύπρο ήδη ως μια εμπειρία σταδιακής απογοήτευσης. H «αριστερή» κυβέρνηση ΑΚΕΛ έχασε τα στηρίγματά της στο κεντρώο ΔΗΚΟ και έμεινε μόνη της στην κυβερνητική εξουσία και ανίσχυρη να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της για επίλυση του κυπριακού. Σαν να μην έφτανε αυτό, και ιδιαίτερα μετά και τις αστικές επιθέσεις εναντίον του υποτιθέμενου «σοβιετισμού» και «τριτοκοσμισμού» της μετά την έκρηξη στη στρατιωτική βάση στο Μαρί, εισήλθε ραγδαία σε μια φάση εντυπωσιακών υπαναχωρήσεων προς το ντόπιο και ευρωενωσιακό κεφάλαιο, καθώς και υιοθέτησης όλο και πιο ανοιχτά οπορτουνιστικής πολιτικής ρητορικής.[i] Κορυφαίες στιγμές της διαδικασίας αυτής υπήρξαν η συμφωνία για την ανακεφαλαίωση της Λαϊκής Τράπεζας με 1,8 δις που οδήγησε τα δημοσιονομικά της χώρας στον γκρεμό, η ανοιχτή σύμπλευση με τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα των αστικών τάξεων σε Ελλάδα και Ισραήλ, η υπερψήφιση, τον Δεκέμβριο του 2012, 24 συμφωνημένων με την τρόικα αντεργατικών νομοσχεδίων σε μια κοινοβουλευτική συνεδρία-παρωδία 29 λεπτών, και τέλος, η κομματική υιοθέτηση, μετά από μια σειρά παλινωδιών, της αναγκαιότητας της υπαγωγής της χώρας σε ένα δήθεν «προνομιακό» Μνημόνιο, και η κωμικοτραγική ανάδειξη του Μνημονίου σε προεκλογική «υπόσχεση» για τη «σωτηρία» της χώρας στις προεδρικές εκλογές του φετινού Φλεβάρη (δια στόματος του νέου υποψηφίου του ΑΚΕΛ για την προεδρία, του Σταύρου Μαλά). Στην κρίσιμη περίοδο που διανύσαμε από το 2011 και δώθε, από την άλλη, το εργατικό κίνημα στην Κύπρο, σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενο συνδικαλιστικά από το ίδιο κόμμα, ήταν στην ουσία απόν από το πεδίο της ταξικής πάλης και περίμενε, σε ρόλο εκ των υστέρων σχολιαστή, τα πορίσματα των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τις ευρωενωσιακές αρχές.

 

 

Έτσι, η «προωθημένη» θέση της Κύπρου έναντι της Ελλάδας σε ό,τι αφορούσε τους πολιτικούς συσχετισμούς αποτυπώθηκε ταυτόχρονα με μια σημαντική υστέρηση σε ό,τι αφορούσε τη μαχητικότητα και τη διεκδικητικότητα του εργατικού κινήματος, το οποίο διανύει μια παρατεταμένη κατάσταση συγκριτικής αδράνειας. Την ίδια στιγμή, ένα κομμάτι της λεγόμενης αριστεράς στην Ελλάδα κατακτούσε δυσθεώρητα για την ως τότε δυναμική του ποσοστά προβάλλοντας λίγο ως πολύ την ιδέα ότι η ανώτατη αποστολή του εργατικού κινήματος είναι η ανάδειξη στην κυβέρνηση ενός κόμματος που θα είχε τα χαρακτηριστικά που ενσάρκωνε ήδη –και με πολύ απογοητευτικά για τα λαϊκά στρώματα αποτελέσματα– το ΑΚΕΛ. Η υποταγή του εργατικού κινήματος της Κύπρου στον αριστερό κυβερνητισμό είχε ως αποτέλεσμα όχι μονάχα την αύξηση της ικανότητας των αντεργατικών μέτρων να εξασφαλίζουν «συναίνεση», αλλά και τον εκφυλισμό της όποιας «εναλλακτικής» αίγλης της αριστεράς, κι έτσι η ήττα του υποψηφίου του ΑΚΕΛ στις πρόσφατες εκλογές και η άνοδος του δεξιού Νίκου Αναστασιάδη στην προεδρία μετατράπηκε σε απλή εκπλήρωση μιας προδιαγεγραμμένης πορείας. 

 

 

Δεν πρόλαβε όμως το πολιτικό εποικοδόμημα στην Κύπρο να «επιστρέψει» σε έναν «εναρμονισμό κορυφής» με αυτό της Ελλάδας (δεξιά κυβέρνηση, σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση) και μια νέα εξέλιξη, η προαναφερθείσα πρόταση του Γιούρογκρουπ να ζητήσει κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων, εξανάγκασε τα ίδια τα αστικά κόμματα του κυπριακού κοινοβουλίου (κεντροδεξιά και κεντροαριστερά) να καταψηφίσουν, για πρώτη φορά σε ό,τι αφορά κράτος-μέλος της ΕΕ, εισήγηση του θεσμικού της οργάνου. Στην Ελλάδα, η τροπή αυτή οδήγησε τη σοσιαλδημοκρατική αριστερά σε μια εκ νέου φετιχοποίηση της «προωθημένης» σε σχέση με την Ελλάδα θέση της Κύπρου, της οποίας το αστικό πολιτικό προσωπικό αναπαραστάθηκε ως «ικανότερο στη διαπραγμάτευση» (δηλώσεις Αλ. Τσίπρα) και «πατριωτικότερο», και έφτασε ακόμα και να διαχωρίζεται από τις «αστικές πολιτικές δυνάμεις» της Ελλάδας ως κάτι ποιοτικά διαφορετικό (δηλώσεις Π. Λαφαζάνη).[ii] Εν τω μεταξύ, καθώς η ελληνική σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει τις διερευνητικές επαφές της με την εγχώρια λαϊκή δεξιά των Ανεξάρτητων Ελλήνων[iii], αντιπροσωπεία του κόμματος επισκέφθηκε εσπευσμένα τον κύπριο ιδεολογικό ομόλογο των ΑΝΕΛ Γιώργο Λιλλήκα, συντάχθηκε με την πρόταση του ΑΚΕΛ για «απεμπλοκή από την τρόικα με παραμονή στην ευρωζώνη»[iv], και απηύθυνε υψηλόφρονα εγκώμια, δια στόματος του βουλευτή του Μανώλη Γλέζου, στον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, έναν από τους ισχυρότερους, πολιτικά και οικονομικά, εκπροσώπους του κυπριακού μεγάλου κεφαλαίου.[v] Από τη σκοπιά αυτή, οι εξελίξεις στην Κύπρο, που γίνονται όλο και δραματικότερες καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, επιβεβαιώνουν πλήρως τις προβλέψεις των κομμουνιστών για συμπόρευση της νέας σοσιαλδημοκρατίας με τις αστικές πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις, συμπόρευση η οποία προς το παρόν εκφράζεται με όρους ενός παιχνιδιού ισορροπίας, τόσο από πλευράς ΑΚΕΛ όσο και από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσα στις διαβεβαιώσεις στήριξης στο «εθνικό κεφάλαιο» και στην προσπάθεια να διατηρηθούν αλώβητα τα δεσμά με την ευρωζώνη και την ΕΕ σε Κύπρο και Ελλάδα.

 

 

Η τωρινή όμως σύμπλευση στην Κύπρο ανάμεσα στο αστικοκοινοβουλευτικό και στο λαϊκό «όχι» στις όλο και πιο εκβιαστικές και επιθετικές πιέσεις των οργάνων της ΕΕ δεν εγγυάται, ιδιαίτερα υπό το βάρος των ραγδαίων εξελίξεων, τη δυνατότητα μιας ειρηνευτικής παγίωσης της «συναίνεσης» μεταξύ λαϊκών στρωμάτων και της ντόπιας αστικής τάξης. Καθώς οι πιέσεις αυξάνονται, και καθώς το κλίμα στη Λευκωσία εξελίσσεται ταχέως σε έκρυθμο και ο χαρακτήρας των ευρωπαϊκών πιέσεων αποκτά διαστάσεις τελεσιγραφικών απειλών πολεμικού αποκλεισμού και στραγγαλισμού της οικονομίας[vi], η επί μακρόν καλλιεργημένη ιδεολογία της αναγκαιότητας συναίνεσης ανάμεσα στην αστική τάξη και τα εργατικά-λαϊκά στρώματα θα δοκιμαστεί εντονότερα από ό,τι ποτέ στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, με απρόβλεπτες αυτή τη στιγμή συνέπειες για την Κύπρο και εξίσου απρόβλεπτες αντηχήσεις στο για καιρό στατικό ελλαδικό πολιτικό γίγνεσθαι.

 

 

 

 Φυσικά, για να λειτουργήσει θετικά για την εργατική τάξη η εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία που εκδιπλώνεται, ζωτική προϋπόθεση είναι η δική της μαζική είσοδος στο πολιτικό προσκήνιο, που αυτή τη στιγμή εξακολουθεί να κυριαρχείται, τόσο σε ό,τι αφορά το περιεχόμενό του όσο και σε ό,τι αφορά τη ρύθμιση της χρονικότητάς του με όρους «εκτάκτου ανάγκης», από τις αστικές τάξεις της Κύπρου, της Ελλάδας, της Ρωσίας, της Γερμανίας και των βασικών «εταίρων» της ΕΕ. Το καθήκον της οργάνωσης των λαϊκών μαζών στην Κύπρο –εξαιρετικά δύσκολο σε μια χώρα όπου οι λαϊκές μάζες εκπροσωπήθηκαν πολιτικά από το κόμμα που πρωταγωνίστησε στον αφοπλισμό του εργατικού κινήματος τα τελευταία χρόνια– είναι σήμερα επιτακτικότερο από ποτέ. Με δεδομένο πως οποιαδήποτε εξέλιξη προκύψει από τις πυρετώδεις διαπραγματεύσεις των εμπλεκομένων αστικών δυνάμεων θα είναι αναπόφευκτα επιθετική προς τα συμφέροντα του κυπριακού εργαζόμενου λαού, η απεμπλοκή, και στην Κύπρο, από το σοσιαλδημοκρατικό αδιέξοδο και η εργασία για τη θεωρητική και οργανωτική επανάκαμψη του κομμουνιστικού κινήματος ως αυτόνομης πολιτικής και συνδικαλιστικής δύναμης μετατρέπεται σε υπόθεση ύψιστης σημασίας. Είναι τέτοια όχι μόνο για την οικονομική υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, αλλά και για την αποφυγή των «έκτακτων λύσεων» που απεργάζεται όλο και πιο απροκάλυπτα η αστική τάξη – περιλαμβανομένων βέβαια των πάντα ενεργών ενδεχομένων πολέμου ή πραξικοπήματος.

 

 

 

 

 

 Το τρίτο τεύχος της Μαρξιστικής επιθεώρησης Praxis αποτελείται από τρείς θεματικές ενότητες. Στην πρώτη, με τίτλο «Ζητήματα δικαίου: Κράτος, βία και εργατικό κίνημα» περιλαμβάνονται κείμενα γύρω από τα ζητήματα των κοινωνικών αγώνων και του ρόλου του αστικού κράτους. Στο αφιέρωμα « Η μαρξιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και η σημασία της στο σήμερα» ανοίγει η, εξαιρετικά επίκαιρη σήμερα, συζήτηση για τον ιμπεριαλισμό, την θέση της Ελλάδας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και την απάντηση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Τα κείμενα, στο μεγαλύτερο μέρος τους, είναι η βάση των εισηγήσεων στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο κοινωνικός/πολιτικός χώρος κόκκινη κολεκτίβα με θέμα «η Μαρξιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και η σημασία της στο σήμερα» στις 8 φλεβάρη. Η τρίτη ενότητα αποτελείται από παρεμβάσεις στην πολιτική επικαιρότητα, με κείμενα για τον ρόλο της Σοσιαλδημοκρατίας και γενικότερα του «Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» αλλά και την κριτική της «ιδεολογίας της αγοράς». Τέλος, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους συντρόφους και συναγωνιστές που ήδη από το πρώτο τεύχος στήριξαν την προσπάθεια του Praxis να υπάρξει έμπρακτη συμβολή στην Μαρξιστική κριτική, ανεξάρτητη από τα κάθε λογής αστικά κέντρα και μηχανισμούς.

 

 

H  συντακτική επιτροπή:

 

 Αυγήτα Έφη

 Ασβεστάς Κώστας

 Γιαννοπούλου Αγγελίνα

 Ζαχαρή Δέσποινα

 Ζέρβας Βαγγέλης

 Κάτσικας Χρήστος

 Κρεμαστάς Χρήστος

 Λεοντίου Στάθης

 Λίλας Κώστας

 Μαργαριτη Κατερίνα

 Μιάμης Χρήστος

 Μόττας Νικόλαος

 Μπαλασόπουλος Αντώνης

 Πράνταλος Γιάννης

 

 

 

Σημειώσεις 

 

 [i] Αν και το ΑΚΕΛ δεν μπορεί να περιγραφεί σαν μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα σε καμία περίοδο της ιστορίας του, ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί πως υπήρξε αρχικά αρνητικό απέναντι στην προοπτική ένταξης της χώρας στην ΕΕ, αρκετά πιο «ευρωσκεπτικιστικό» από τα περισσότερα κόμματα της ευρωπαϊκής «ανανεωτικής αριστεράς», περισσότερο δεκτικό σε μη ευρωπαϊκές πολιτικές συμμαχίες και θεσμικά αλληλέγγυο προς τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα (περιλαμβανομένου του ελληνικού) και τις αντίστοιχες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Στην ουσία, η πορεία του, ιδιαίτερα κατά το δεύτερο μισό της προεδρίας Χριστόφια, ανήκει στο παράδειγμα της φθοράς και του εκφυλισμού των αντι-ιμπεριαλιστικών αντανακλαστικών μιας σειράς αριστερών ευρωπαϊκών κομμάτων κάτω από την επίδραση της σταδιακής «συμμόρφωσης» με τις ιδεολογικοπολιτικές επιταγές της ένταξης στο ιμπεριαλιστικό μόρφωμα της ΕΕ.

 

 

 

[ii] Βλ. http://tvxs.gr/news/ελλάδα/συριζα-έτσι-γίνεται-η-πραγματική-διαπραγμάτευση

 

 

[iii] «Αύριο τελικά η συνάντηση Τσίπρα-Καμμένου», Ναυτεμπορική, 21 Μαρτίου 2013, http://www.naftemporiki.gr/story/629684

 

 

[iv] Βλ. «Το ευρώ κινδυνεύει, αποστολή κομάντος διάσωσης Δραγασάκη-Δούρου», 20 Μαρτίου 2013, http://mao.gr/evr/, και «ΓΓ ΑΚΕΛ: Δημοψήφισμα για εντός ή εκτός τρόικας», 21 Μαρτίου 2013, http://www.24h.com.cy/oikonomia/22606-γγ-ακελ-δημοψήφισμα-για-εντός-ή-εκτός-τρόικας.html

 

 

[v] «Μανώλης Γλέζος: ‘Συγχαίρω τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο’», Ημερησία, 20 Μαρτίου 2013, http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26509&subid=2&pubid=113012404. Βλ. ακόμα «Οι ιερές μπίζνες της εκκλησίας στην Κύπρο», Το Βήμα, 21 Ιουνίου 2009, http://www.tovima.gr/society/article/?aid=274600. Για την σφοδρά αντεργατική πολιτική της Εκκλησίας της Κύπρου ως κεφαλαιοκρατικού εργοδότη, βλ. τις δηλώσεις του Χρυσόστομου για την απεργία της εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας κυπριακής ζυθοποιίας ΚΕΟ, «Αρχιεπίσκοπος: Προσγειωθείτε εκεί στην ΚΕΟ», 7 Ιουνίου 2011, http://www.inews.gr/147/archiepiskoposprosgeiotheiteekeistinkeo.htm

 

 

[vi] Βλ. JacquesSapir, «ΕΕ: Κήρυξη πολέμου στην Κύπρο», http://russeurope.hypotheses.org/1065, μτφρ. http://waltendegewalt.wordpress.com/2013/03/21/εε-κήρυξη-πολέμου-στην-κύπρο/

 

 

Περιεχόμενα 3ου Τεύχους:

 

 

 Editorial

 

 

a) Ζητήματα δικαίου: Κράτος, βία και εργατικό κίνημα

 

Στον αγώνα … νομιμοποιημένοι – Κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους και νομιμότητα των κοινωνικών αντιδράσεων – Δέσποινα Ζαχαρή 

Ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί – Χρήστος Κρεμαστάς 

 

Για μια κριτική της βίας – Βάλτερ Μπένγιαμιν (μτφρ. Δ. Κοσσυβάκης) 

 

Κρίση, δίκαιο, μεσσιανισμός: σχετικά με το «Για μια κριτική της βίας» του Βάλτερ Μπένγιαμιν – Αντώνης Μπαλασόπουλος 

 

 

β) Αφιέρωμα: Η μαρξιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και η σημασία της στο σήμερα 

 

 

Κάτω από ξένες σημαίες: συμβολή σε μια μαρξιστική κριτική του ιμπεριαλισμού – Βαγγέλης Ζέρβας 

 

 Ελλάδα, ιμπεριαλισμός και εξάρτηση – Το καθεστώς εξάρτησης και υποτέλειας και η στρατηγική κατεύθυνση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης – Χρήστος Κάτσικας

 

Ελλάδα: ιμπεριαλιστική η εξαρτημένη; Βασίλης Λιόσης 

 

Η θεωρία του ιμπεριαλισμού ως πολιτικό εργαλείο ανάλυσης και επαναστατικής υπέρβασης της καπιταλιστικής κυριαρχίας – Χρήστος Μιάμης

 

 

γ) Παρεμβάσεις στην πολιτική επικαιρότητα

Ο σοσιαλδημοκρατικός ΣΥΡΙΖΑ βασική πολιτική εφεδρεία – Χρήστος Κάτσικας 

 

«Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»: επαναστατική θεωρία ή σοσιαλδημοκρατικός οπορτουνισμός; – Νικόλαος Μόττας 

 

Απομυθοποίηση της ιδεολογίας της αγοράς –  Γιώργος Σταμάτης

 

[Η Μαρξιστική επιθεώρηση Praxis στηρίζεται αποκλειστικά στην συνδρομή των μελών και αναγνωστών της. Δεν έχει ούτε πρόκειται να αποκτήσει χορηγούς, δεν συνεργάζεται με κανενός είδους «Ευρωπαϊκά» ιδρύματα, ΜΚΟ, ή οποιονδήποτε άλλο παρόμοιο φορέα. Θεωρούμε την οικονομική ανεξαρτησία προϋπόθεση για την πολιτική ανεξαρτησία της έκδοσης και των στόχων που αυτή έχει θέσει. Αυτή η επιλογή καθιστά αναγκαία τη συμβολή των συναγωνιστών που αναγνωρίζουν την σημασία της παρέμβασης των Kομμουνιστικών ιδεών και της ανεξάρτητης Μαρξιστικής κριτικής. Για το σκοπό αυτό έχουμε ανακοινώσει απο το πρώτο τεύχος την δημιουργία δικτύου συνδρομητών, με ετήσια συνδρομή (δηλαδή για τρία τεύχη), στο οποίο μπορεί να συμμετέχει όποιος θέλει στέλνωντας ένα mail στο site του περιοδικού reviewpraxis@gmail.com, ώστε να μπορεί να γίνει η επικοινωνία για την αποστολή.] 

 

 

Το νέο τεύχος θα κυκλοφορήσει στις 5 Απρίλη. Πέρα απο τον χώρο «Κόκκινη Κολεκτίβα» (Λ.Αλεξάνδρας 9) θα βρίσκεται στα παρακάτω σημεία διανομής. Για αποστολή σε άλλες πόλεις επικοινωνήστε με την συντακτική επιτροπή μέσω του mail του περιοδικού.

 

 

 Τα Βιβλιοπωλεία:

 

 

 Αθήνα:

 

 Έκδοσεις των Συναδέλφων

 Πολιτεία

 Πρωτοπορία

 Θεμέλιο

 Πατάκης

 Εκτός των τειχών

 Εναλλακτικές εκδόσεις

 

 

 Λευκωσία:

 

Moufflon

 

 

 Λεμεσός:

 

Βιβλιοπωλείο Κ.Π. Κυριάκου

 

 

 Θεσσαλονίκη:

 

Κεντρί

 

 

 Γιάννενα:

 Αναγνώστης

 

 

 Πρέβεζα:

 Ατραπός

 

 

 Αρτα:

 Πολυθρόνα του Νίτσε

 

 

 Τρίπολη:

 Ώρα

 

 

 Ρέθυμνο:

 Κλαψινάκης

 

 

 Κοινωνικοί Χώροι:

 

 

 Αθήνα:

 

Αυτόνομο Στέκι

 Παγκάκι

 Συν άλλοις

 

 

 Θεσσαλονίκη:

 

Belleville Sin Patron