Posts from the ‘ΑΡΙΣΤΕΡΑ’ Category

ΕΡΤ και …Αριστερά

ερτ_ανοιχτή
“Η ΕΡΤ δεν κλείνει, δημόσια θα μείνει” ήταν το σύνθημα που ακουγόταν, κατά κόρων από το ΣΥΡΙΖΑ, μετά την απόφαση του ΣτΕ.
Η ΕΡΤ αποτέλεσε ένα χώρο που εκφράστηκε όλη η γκάμα των απόψεων που κυριαρχούν στην αριστερά, και όχι μόνο. Απόψεων που, είτε σκόπιμα αναπαρήγαγαν την κυρίαρχη ιδεολογία για να κάμψουν τον αγώνα, είτε λόγω αυταπατών πρόβαλαν τη λογική της διαχείρισης και κατέληγαν στον ίδιο παρανομαστή. Να συσκοτίσουν δηλαδή την πάλη που πρέπει να δοθεί και εν τέλει να την κάμψουν.

Σε αναφορά με τη δεύτερη κατηγορία των εκφραστών αυτών των απόψεων, των ρεφορμιστικών, η αριστερά και η αυτονομία βρήκε έδαφος στην ΕΡΤ για να παρουσιάσει την ιδανική για αυτούς ΕΡΤ και την κοινωνία των ονείρων τους. Βασικός πυρήνας των απόψεων αυτών είναι η άποψη περί ουδετερότητας του εποικοδομήματος, η ειρηνική-αναίμακτη μετάβαση σε μια άλλη κοινωνία, όπως επίσης και η ανάλυση του σήμερα, που οδηγεί στην αποδοχή της κυριαρχίας του ντόπιου κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.  Μια ανάλυση, που στο επίκεντρό της έχει το ποιος είναι η πρωτοπορία σε αυτή την σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό και την κυβέρνηση, ποιοι είναι οι φίλοι και εχθροί της εργατικής τάξης, αλλά και σε ποια φάση συγκρότησης βρίσκεται το προλεταριάτο.
Το σύνθημα που αναφέρθηκε αρχικά (Η ΕΡΤ δεν κλείνει, δημόσια θα μείνει) συμπυκνώνει ένα μεγάλο κομμάτι των αναλύσεων που κυριάρχησαν. Από τη μία για το λόγο που το ΣτΕ οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση (και τι σόι απόφαση είναι αυτή) και το ρόλο του, και απ’ την άλλη για το χαρακτήρα της ΕΡΤ.
Για το ρόλο του ΣτΕ, έχει αξία μία αναφορά, καθώς ήταν φανερή η αποκλιμάκωση του αγώνα μετά την απόφασή του.
Ένα αστικό δικαστήριο, μπορεί να επηρεαστεί όσο αναφορά την απόφασή του από διάφορες παρεμβάσεις και κυρίως από την έκφρασή τους. Βασικό του κριτήριο όμως είναι πάντοτε, η όσο το δυνατόν ομαλότερη κυριαρχία της αστικής τάξης και η καταπίεση της εργατικής τάξης και του λαού. Θα μπορούσε μία από τους παράγοντες που να συνέβαλαν στην τελική του απόφαση, να ήταν αυτή της πάλης των εργαζομένων απέναντι στην απόφαση για πέταγμα τους στην ανεργία και στις νέες εργασιακές συνθήκες, αλλά και η αλληλεγγύη που εκφράστηκε στους εργαζόμενους.Προφανώς αυτό ανάγκασε το ΣτΕ να κάνει τις κατάλληλες μανούβρες. Αυτοί όμως που ευαγγελίζονται την απόφαση του ΣτΕ ως νίκη, ξεχνούν να μας πουν τι λέει αυτή η απόφαση. Δεν είναι τυχαίος άλλωστε και ο “διχασμός” του πολιτικού σκηνικού, μετά τη συγκεκριμένη απόφαση. Διχασμός όχι ως προς το ποια θα είναι η έκβαση της επίθεσης, αλλά για την ταχύτητά της. Η απόφαση για αναστολή του κλεισίματος της ΕΡΤ, δεν περιλαμβάνει σε καμία περίπτωση την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας με τους παλιούς όρους. Δίνει ένα τέλειο πάτημα στη “μεταβατική κατάσταση” της ΕΡΤ, που επίκεντρο θα είναι το τσάκισμα των προηγούμενων εργασιακών σχέσεων.
Βέβαια αυτή η παρουσίαση ως “νίκη” έχει να κάνει κατά βάση με το  χαρακτήρα της ΕΡΤ που πολλοί έχουν σαν εικόνισμα. Δηλαδή με το κατά πόσο θα μείνει η ΕΡΤ “δημόσια” ή θα γίνει ιδιωτική. Οι λέξεις όμως έχουν τη δική τους ερμηνεία, που πολλοί την ξεχνούν. Δημόσια σημαίνει ότι πηγάζει από το λαό (=δήμο) και λειτουργεί για το συμφέρον του λαού. Η άποψη αυτή μπορεί να στηριχθεί μονάχα αν θεωρηθεί ότι ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός, ή οποιοδήποτε σύστημα που κυρίαρχη είναι η αστική τάξη, μπορεί να λειτουργήσει από το λαό και προς όφελος αυτού. Η οποιαδήποτε κατάκτηση στον καπιταλισμό, δεν έρχεται λόγω της φύσης του συστήματος, αλλά ως αποτέλεσμα της ταξικής πάλης και των συσχετισμών που δημιουργούνται από αυτή. Η μόνη πραγματική και προς όφελος της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων, ενημέρωση, ιστορία, παιδεία, υγεία, πολιτισμός κλπ μπορεί να υπάρξει στο σοσιαλισμό και γι’ αυτόν παλεύουν οι κομμουνιστές, δημιουργώντας ταυτόχρονα τους όρους μέσα από την αντίσταση και την πάλη τους στο υπάρχον σύστημα.
Η ΕΡΤ ήταν, είναι και θα είναι κρατική (ή τουλάχιστον ως προς τη διοίκηση), όσο και αν κάποιοι την παρουσιάζουν ως “δημόσιο αγαθό”! Αυτό σημαίνει ότι λειτουργεί ωςμηχανισμός προπαγάνδας του συλλογικού καπιταλιστή (κράτος) και εκφράζει στην περίπτωση της Ελλάδας, τις σχέσεις εξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές, αλλά και (σε δεύτερη μοίρα) αντιπολιτευτικά ψήγματα λόγου για λόγους δημοκρατικοφάνειας.
Αυτό που συντελείται δεν είναι η διασφάλιση της “αντικειμενικότητας” ή το να αποτελεί “φωνή του λαού”, αλλά κατά βάση η διαδικασία οικοδόμησης, σε όλους τους χώρους δουλειάς, ενός εργασιακού και κοινωνικού “μεσαίωνα”. Σε δεύτερη μοίρα συντελείται η ακόμα πιο ελεγχόμενη ειδησεογραφία στα πλαίσια της φασιστικοποίησης. Δεν ήταν πιο αντικειμενική από τα ιδιωτικά ΜΜΕ θα ρωτήσει κάποιος; Ναι, αλλά στα πλαίσια που άφηνε περιθώρια η αστική δημοκρατία. Δεν είναι τυχαίο που όταν εκφράστηκε κάτι ενάντια στον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. “κόπηκε” η εκπομπή. Δεν είναι τυχαίο που υπήρχαν “κινηματικές” εκπομπές …πάντα όμως για το εξωτερικό!
Δημόσια ή ιδιωτική; Το κομμουνιστικό κίνημα πάντοτε εναντιωνόταν στις ιδιωτικοποιήσεις. Όχι σαν φετίχ, ή γιατί υπήρχε η αυταπάτη περί “λαϊκής υγείας, λαϊκής παιδείας κλπ”, αλλά σε ό,τι αυτό θα επηρέαζε το λαό. Πρώτον στη δυνατότητα πρόσβασης, και δεύτερον στο θέμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Σε καμία περίπτωση αυτό δε σημαίνει ότι όλες οι δημόσιες υπηρεσίες, ως εποικοδόμημα, δε λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο χαρακτήρας του συστήματος. Να λειτουργεί δηλαδή με τα κριτήρια που του καθορίζει το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός.
Πέρα από αυτές τις απόψεις περί νίκης στο ΣτΕ και υπεράσπισης του “δημόσιου αγαθού”, η αριστερά βρήκε χώρο να εκθέσει στο σύνολό της την άποψη του μεταβατικού προγράμματος, βάζοντας απανωτές τρικλοποδιές στο επίδικο του αγώνα. Στο να μην περάσουν οι απολύσεις και στη διεκδίκηση για μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Τη στιγμή που τα κόμματα του συστήματος πρόβαλαν το ενδεχόμενο εκλογών, σαν βαλβίδα εκτόνωσης του κινήματος, η ριζοσπαστική, κατά τα άλλα, αριστερά ζητούσε εκλογές με τον τρόπο της, βλέποντας με τη σειρά της εκεί τη διέξοδο. Έτσι δε έλειψαν και τα συνθήματα της ριζοσπαστικής διαχείρισης, για να “πέσει η κυβέρνηση”, συνδεόμενα με ένα σωρό άλλα συνθήματα αντιγραφής μιας άλλης εποχής που το προλεταριάτο είχε το πάνω χέρι και οικοδομούσε το δικό του σύστημα.

Την ώρα που δίνεται αυτός ο αγώνας των εργαζομένων κόντρα στο κλείσιμο της ΕΡΤ, πολλά κομμάτια της αριστεράς και της αυτονομίας εξέφρασαν αιτήματα περί “αυτοδιαχείρισης” και “εργατικού ελέγχου”. Αιτήματα, που την ώρα που δίνεται ένας αγώνας, αποδέχονται τις απολύσεις, μην μπορώντας να πιστέψουν στη νικηφόρα του έκβαση. Που καλούν τους εργαζόμενους να διαχειριστούν την κρίση του συστήματος και που ονειρεύονται “ελευθεριακές νησίδες” με δικαιώματα μέσα στη βαρβαρότητα. Πόσο άραγε απέχουν αυτά τα συνθήματα από την “αξιολόγηση” που ζητούν άλλοι μέσα στο ραδιομέγαρο και που τους κριτικάρουν; Ελάχιστα έως καθόλου! Εκεί που οδηγούν και οι δυο πλευρές είναι στις απολύσεις!
Παρά τα όσα ακούγονται από “δεξιά και αριστερά”, ένα είναι σίγουρο. Ότι ο νικηφόρος αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ μπορεί να δώσει κουράγιο και να ξεδιπλώσει νέες μάχες. Μόνο αν οι εργαζόμενοι πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, ξεπερνώντας τους κάθε λογής εργατοπατέρες και γίνει το ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής κέντρο αγώνα, τόσο δικό τους όσο και προβολής άλλων εστιών αντίστασης, θα έρθει η νίκη. Μία νίκη που θα στρώσει το δρόμο για άλλες νίκες και που εκεί, στο καζάνι της ταξικής πάλης, θα δοκιμαστούν οι επαναστατικές απόψεις και πράξεις. Γιατί τέτοιοι αγώνες και τέτοιες νίκες θα είναι επικίνδυνες για το σύστημα και είτε η κάθε δύναμη θα βρίσκεται στο επίκεντρο του αγώνα, δημιουργώντας ταυτόχρονα και άλλους, είτε θα αποχωρεί την κρίσιμη στιγμή και θα κάνει κομματικές συγκεντρώσεις στην Ελευσίνα.
 
Δ.Κ.
Advertisements

Χωρίς επαναστατική πρωτοπορία

red flag top
Ο επαναστατημένος άνθρωπος δεν μοιάζει με τους άλλους. Πλείστες φορές δεν μοιάζει καν με τον προηγούμενο εαυτό του, αυτόν πριν ξεκινήσει την μεγάλη πορεία προς την άλλη όχθη. Ο επαναστατημένος άνθρωπος έχει φτιαχτεί για εποχές σαν αυτή που ζούμε. Μια εποχή που είτε σαρώνει είτε ενσωματώνει στο πέρασμά της, τους έμμισθούς επαγγελματίες της έλλογης αμφισβήτησης.
Η αστική πολιτική είναι επάγγελμα. Ένα απίστευτα επικερδές επάγγελμα, απο το οποίο ζουν πολιτικοί, οι παρατρεχάμενοί τους, οι μπάτσοι , οι ασφαλίτες, οι δικαστές και το παρακράτος όλων αυτών, που δρα συμπληρωματικά δίπλα στην «νόμιμη εξουσία». Η εργατική πολιτική όμως-δυστυχώς για όσους ζουν απ’ αυτή-δεν είναι επάγγελμα. Η επανάσταση δεν είναι έμμισθη αποσχόληση. Ο κομμουνισμός δεν είναι επαγγελματικός προσανατολισμός, ενταγμένος στα κανονιστικά πλαίσια του καπιταλισμού.
Όταν ο Λένιν μιλούσε για επαγγελματίες επαναστάτες, πιθανότατα δεν εννοούσε έναν εσμό γραφειοκρατών που αμοίβονται για να παρέχουν κατα φαντασίαν «επαναστατικούς χρησμούς». Αλλά ακόμη και αν κάτι τέτοιο εννοούσε, έκανε λάθος. Ο επαναστάτης , ο κομμουνιστής είναι υπαρκτό υλικό σύμβολο της κοινωνίας για την οποία αγωνίζεται.
Δεν αποτελεί παράδειγμα εκκωφαντικής υποταγής στους συσχετισμούς που η καπιταλιστική εξουσία επιβάλλει. Δεν εγκαλεί στον αστικό ρεαλισμό, όσους επιμένουν να βλέπουν στον κομμουνισμό δύο πράγματα : Βερμπαλισμό και αυτοπειθαρχία. Βερμπαλισμό στην επίτευξη του σκοπού, αυτοπειθαρχία στους δρόμους και στους τρόπους επίτευξης αυτού του σκοπού. Όπου η αυτοπειθαρχία είναι γνήσιο γέννημα ενός κομμουνιστικού βερμπαλισμού πιο εφικτού και πιο ρεαλιστικού, απο το πιο «οργανωμένο» «επαναστατικό» συνταγολόγιο του πιο «εμπνευσμένου» γραφειοκράτη.   
Όσοι δεν είναι πειθήνιοι ακόλουθοι των «επαναστατημένων» έμμισθων γραφειοκρατών, που διαβιούν στα «κομμουνιστικά άγια των αγίων», δεν είναι απαραίτητα προδότες και αντικομμουνιστές. Μπορεί απλά να αηδιάζουν με τις «κομμουνιστικές αιρέσεις» , με τα «κομμουνιστικά κονίσματα», με τους εικονοκλάστες της «μαρξιστικής ορθοδοξίας».
Στο κενό που δημιουργεί η έλλειψη επαναστατικής πρωτοπορίας στην πολιτική, στην θεωρία, στους αγώνες, στον πολιτισμό και στην τέχνη, επιβιώνει –ως το μη χείρον βέλτιστον- ο τύπος του «γραφειοκράτη-μηρυκαστικού» που αναμασά «ευαγγελικές αλήθειες» όντας σε πρόδηλη αδυναμία να αντιληφθεί την ανάγκη ύπαρξης μιας κομμουνιστικής πρωτοπορίας «σάρκα απο την σάρκα» της εργατικής τάξης.
Δεν πρόκειται απλά για αδυναμία αντίληψης, αλλά κυρίως για ταύτιση με τον ρόλο του «κομμουνιστή δημοσιολόγου» φορέα μιας λελογισμένης –θεωρητικής κυρίως-αμφισβήτησης που ευδοκιμεί και αμοίβεται αδρά, σε συνθήκες καπιταλιστικής εξουσίας. Το ταξικό συμφέρον της «γραφειοκρατικής  οπερέτας» είναι αυτή η εξουσία- η καπιταλιστική- να συνεχίζεται στο επέκεινα, τουλάχιστον ως το πέρας του ατομικού τους βίου. Με αυτόν τον τρόπο ο κομμουνισμός ως συλλογική επιλογή ελευθερίας απο τα καπιταλιστικά δεσμά,κατρακυλά στον καιάδα της ατομικής ήττας και ενσωμάτωσης μιας γραφειοκρατικής κάστας, που αποτιμά τον κομμουνισμό, στηριζόμενη στα δικά της πεπερασμένα μέτρα.
Ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, βιώνοντας αυτόν τον εκφυλισμό επέλεξε – λανθασμένα- την αυτοκτονία. Ενώ θα έπρεπε να αγωνιστεί μέχρι τέλους για την αναστροφή της πορείας ήττας του κομμουνιστικού προτάγματος. Το ίδιο βάρος, ίσως πολλαπλάσιο πέφτεί στις πλάτες των κομμουνιστών της δική μας εποχής, καθώς η έλλειψη βιωματικής ιστορικής εμπειρίας είναι ανάγκη να εξισορροπηθεί από την αμετάκλητη βούληση της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.  

Φοβάμαι τις λιτανείες

τα μαυσωλεία, τον θαυμασμό

τα αγάλματά του, μην πάει και πνίξουν

κάτω απ’ την γλυκειά γιορτή

τον Λένιν και την απλότητά του

Β. Μαγιακόφσκι-Β.Ι.Λένιν
Πηγή:  Traverso Rossa

δίχως τίτλο

νικοσμπελογιανν

Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να ‘χει η ζωή: Το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στη πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει, σέρνεται πίσω απ’ τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποιήση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη

.

Πώς από το σφυροδρέπανο φτάνεις στα αστέρια της ΕΕ

EUflag

 

Κάτω από ξένη σημαία…

Μια εικόνα χίλιες λέξεις… 1η Μάη 2012 στη Γαλλία, μέρα της εργατικής τάξης και στη φωτογραφία από την συγκέντρωση παρατηρούμε: Οι εργαζόμενοι που διαδηλώνουν κρατούν σημαίες του Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Μετώπου της Αριστεράς και άλλων κομμάτων και οργανώσεων που δε διακρίνονται πολύ καθαρά. Η σημαία που διακρίνεται καθαρότερα απ’ όλες όμως είναι αυτή που κρατάει η κυρία στη μέση, η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ίσως μια ανάλογη εικόνα να είχε στο νου του ο Λένιν όταν έγραφε για τον κίνδυνο οι εργαζόμενοι να αγωνίζονται “κάτω από ξένη σημαία”.

 

Πώς από το σφυροδρέπανο φτάνεις στα αστέρια της ΕΕ

 

 «Είναι ένα σύμβολο που υπήρχε, που συνεχίζει να χρησιμοποιείται εδώ κι εκεί στις διαδηλώσεις. Αλλά δεν αντιπροσωπεύει αυτό που είμαστε σήμερα. Εγώ μιλάω για κομμουνισμό νέας γενιάς»…

 

 Αυτά δήλωσε ο Π. Λοράν, εθνικός γραμματέας του Γαλλικού ΚΚ, όταν ρωτήθηκε από γαλλικό κανάλι σχετικά με την απόφαση του 36ου Συνεδρίου του ΓΚΚ (πραγματοποιήθηκε τον περασμένο μήνα) να εγκαταλείψει οριστικά το σφυροδρέπανο ως σύμβολο του και στη θέση του να βάλει τα αστεράκια του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν σε μέρος των συνέδρων οι δηλώσεις του, αλλά και η αντικατάσταση του σφυροδρέπανου, ο Λοράν παρουσίασε μια κομματική ταυτότητα του 1944 από το τότε παράνομο ΓΚΚ, σχολιάζοντας ειρωνικά ότι ούτε αυτή είχε πάνω σφυροδρέπανο…

 

 

Όντως δεν τους αντιπροσωπεύει το σφυροδρέπανο…

 

 Καμία, έκπληξη θα σκεφτεί κανείς. Ούτε από την οπορτουνιστική χυδαιότητα και το φτύσιμο πάνω στα κομμουνιστικά σύμβολα (πάντα τέτοιοι ήταν και θα είναι οι οπορτουνιστές όπου γης – κατά τα άλλα τιμητές των παραδόσεων του κομμουνιστικού κινήματος), ούτε βέβαια από την εξέλιξη αυτή καθ’ εαυτή Είναι άλλωστε γνωστό σε όσους κάπως ασχολούνται με την πολιτική ότι και το Γαλλικό ΚΚ, όπως και πολλά άλλα κόμματα που κινούνται στον ίδιο αστερισμό, μόνο κατ’ όνομα είναι Κομμουνιστικά Κόμματα (ΚΚ) αφού έχουν προ πολλού εγκαταλείψει τον μαρξισμό-λενινισμό, τις επαναστατικές αρχές, την πάλη για τον Σοσιαλισμό.

 

 Όλοι ξέρουν ότι για τους μεταλλαγμένους “κομμουνιστές” το σφυροδρέπανο όντως δεν αντιπροσωπεύει αυτό που είναι σήμερα: ναυάγια δηλαδή της ταξικής πάλης και υπερασπιστές του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος, που βαφτίζουν τη σαπίλα τους “κομμουνισμό νέας γενιάς”. Το σφυροδρέπανο γι’ αυτούς το πολύ πολύ να χρησιμεύει σαν καμουφλάζ για να ξεγελάνε κανένα τίμιο αγωνιστή για τον χαρακτήρα και τον ρόλο τους.

 

 

Κρατάμε σταθερό το μέτωπο στον οπορτουνισμό

 

 Αν ασχολούμαστε με το θέμα είναι γιατί το ερώτημα παραμένει: Πώς καταλήγει ένα ιστορικό ΚΚ, που μια φορά και έναν καιρό είχε ισχυρούς δεσμούς με την εργατική τάξη και καθοδηγούσε την ταξική πάλη στη χώρα του, σε αυτό το βούρκο; Πώς φτάνει η αστική τάξη της Γαλλίας δια στόματος Ολάντ, να δηλώνει ήσυχη (λίγο πριν τις περσινές εκλογές) πως «Δεν υπάρχουν πια κομμουνιστές στη Γαλλία, ή έστω είναι πολύ λίγοι, και έτσι δεν υπάρχει λόγος φόβου»;

 

Δεν πρόκειται γιο ερωτήματα φιλολογικού χαρακτήρα, αλλά για άκρως επείγοντα ζητήματα.

 

 Γιατί για τους κομμουνιστές, όσους έχουν αποφασίσει να διατηρήσουν και τη “χάρη” και όχι μόνο το όνομα των ΚΚ, δηλαδή να οργανώσουν την πάλη της εργατικής τάξης και να συγκεντρώνουν δυνάμεις για την επαναστατική ανατροπή και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, είναι μόνιμο καθήκον να εξετάζουν την πείρα του επαναστατικού κινήματος, θετική και αρνητική. Και να αξιοποιούν αυτήν ακριβώς την πείρα και τα συμπεράσματά της για να μην ξαναπέφτουν στα ίδια λάθη, για να μπορούν αποτελεσματικά να εκπληρώνουν τον καθοδηγητικό τους ρόλο.

 

 Και για έναν επιπλέον λόγο. Γιατί η ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ήττα του οπορτουνισμού είναι όρος για να εκπληρώσει η εργατική τάξη την αποστολή της. Σε διεθνές επίπεδο είναι όρος για να μπορέσει το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα (ΔΚΚ) να ανασυνταχθεί και να ανασυγκροτηθεί, να σταθεί ξανά στο πόδια του. Είναι εξάλλου γνωστός ο βρώμικος ρόλος που παίζουν δυνάμεις όπως το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστερός (που επικεφαλής του είναι το ΓΚΚ, ενώ συμμετέχει σε ηγετική θέση και ο ΣΥΡΙΖΑ), για τη μετάλλαξη και τη διάλυση Κομμουνιστικών Κομμάτων στην Ευρώπη και ευρύτερα.

 

 

“Μεταμοντέρνοι” απολογητές…

 

 Πριν ακόμα από τις αντεπαναστστικές ανατροπές του ‘89-‘91 και πολύ πιο έντονα μετά, δυνάμεις όπως το ΓΚΚ αποτέλεσαν τους φορείς αστικών αντιεπιστημονικών θεωριών για την εποχή που ζούμε και τον χαρακτήρα της. Στο όνομα της “ανανέωσης του θεωρητικού οπλοστασίου” και των νέων εξελίξεων, εγκαταλείφθηκαν μια σειρά από βασικές αλήθειες και επιστημονικά συμπεράσματα του μαρξισμού-λενινισμού ως “εκθέματα άλλης εποχής”. Τη θέση τους πήρε η αταξική απολυτοποίηση νέων ή παλιότερων φαινομένων, το ξέκομμά τους από την βασική αντίθεση της κοινωνίας στην οποία ζούμε: την αντίθεση ανάμεσα στους καπιταλιστές και τους εργάτες. Και τι δεν είπαν τα 20 αυτά χρόνια: για “μεταμοντέρνα” κοινωνία και για “κοινωνία της πληροφορίας”, για “παγκοσμιοποίηση” αργότερα, για “πολυπολικό κόσμο”, για “μετακαπιταλιστική κοινωνία” και πάει λέγοντας. Όσο πιο πολύ χρεοκοπούσαν στη ζωή οι θεωρίες αυτές, τόσο καινούργιες έπαιρναν και παίρνουν τη θέση τους.

 

 Αρκούσε και αρκεί να κρύβεται ο πραγματικός χαρακτήρας της εποχής στην οποία ζούμε: εποχή του ιμπεριαλισμού, δηλαδή του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Εποχή σαπίσματος του καπιταλισμού, εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων. Οι νέες εξελίξεις που πρέπει να μελετώνται επιστημονικά από το ΚΚ και να παίρνονται υπόψη, όχι απλά δεν αναιρούν τον χαρακτήρα της εποχής αλλά τον επιβεβαιώνουν. Επιβεβαιώνουν δηλαδή ότι οι καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας είναι πολύ στενές, δεν μπορούν να χωρέσουν την τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Γίνονται τροχοπέδη, εμπόδιο γιο την ανάπτυξή τους, αιτία δεινών, εκμετάλλευσης, δυστυχίας για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Πρέπει να συντριβούν, στη θέση τους να μπουν οι νέες σχέσεις παραγωγής, η κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής ο κεντρικός σχεδιασμός, ο εργατικός έλεγχος.

 

 

Χουντίνι που εξαφάνισαν την εργατική τάξη…

 

 Από τις δεκαετίες ‘60 και ’70, τότε που το ΓΚΚ μαζί με άλλα πρωτοστατούσαν στο ρεύμα του ευρωκομμουνισμού που μετάλλαξε και διέλυσε ουκ ολίγα ΚΚ, οι δυνάμεις αυτές αμφισβήτησαν τον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης στην ταξική πάλη. Υιοθέτησαν ένα σωρό αστικές αντιεπιστημονικές θεωρίες που τάχα αποδεικνύουν τον “θάνατο” της εργατικής τάξης.

 

Αντί της εργατικής τάξης τη θέση της στην πρωτοπορία για την κοινωνική ανατροπή έπαιρναν πότε οι φοιτητές, πότε η νεολαία γενικώς, πότε η διανόηση και οι κάτοικοι “των μητροπόλεων”, αλλού οι ιθαγενείς και εσχάτως οι “αγανακτισμένοι”. Στις “πλατείες” εξάλλου, από την Ισπανία ως την Ελλάδα και από τη Γαλλία ως την Ιταλία, εκεί που ζυμώθηκαν από την αστική τάξη μια σειρά αντιδραστικά συνθήματα (όπως το “έξω τα κόμματα και τα συνδικάτα” κτλ), το κόμματα αυτά ήταν από τους πρώτους που έπιασαν στασίδι, “για να μην ξεκοπούν από τον κόσμο”. Έχουν άλλωστε πλούσια σχετική πείρα από τα χρόνια της “αντιπαγκοσμιοποίησης” στις αρχές του 2000, τότε που πρωτοστατούσαν στη διάχυση του εργατικού κινήματος στα διάφορα θολά “κοινωνικά φόρουμ”.

 

 Αυτά βέβαια δεν ήταν απλά μια λάθος ερμηνεία νέων φαινομένων. Η πορεία αυτών των κομμάτων, όπως και η ανάπτυξη του οπορτουνισμού συνολικά, είχε και έχει κοινωνικές και οικονομικές ρίζες. Ο ίδιος ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, ο καπιταλισμός στην ανάπτυξη του, γεννάει και αναπαράγει τους φορείς του οπορτουνισμού, δηλαδή της αστικής πολιτικής μέσα στα ΚΚ και στο πολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης: την εργατική αριστοκρατία που ταΐζεται από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, τα μικροαστικά στρώματα που καταστρέφονται και πυκνώνουν τις γραμμές της εργατικής τάξης, την ίδια την ανομοιομορφία μέσα στις γραμμές της εργατικής τάξης, τις μισθολογικές κ.ά. διαφορές. ΚΚ όπως το Γαλλικό όχι απλά δεν άνοιξαν μέτωπο με την εργατική αριστοκρατία, με τις αντιλήψεις που κουβαλούσαν το μικροαστικά στρώματα κτλ, αλλά στο όνομα της ενότητας “άνοιξαν τις πόρτες” στις αντιλήψεις και τις ιδέες τους, στο ιδιαίτερα συμφέροντά τους.

 

 

Ιμπεριαλισμός είναι… οι ΗΠΑ

 

 Η αλήθεια είναι βέβαια ότι δυνάμεις όπως το ΓΚΚ, δεν εγκατέλειψαν τελείως την φρασεολογία γιο τον ιμπεριαλισμό. Μόνο που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να ευνουχίσουν το πραγματικό του περιεχόμενο, το οικονομικό του περιεχόμενο. Ότι δηλαδή ιμπεριαλισμός σημαίνει καπιταλισμός στο ανώτατο, το μονοπωλιακό του στάδιο. Ότι στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανήκει κάθε χώρα όπου έχει εμφανιστεί το βασικό “κύτταρο” του ιμπεριαλισμού, το μονοπώλιο, η μετοχική εταιρεία, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Ότι η εμφάνιση των μονοπωλίων σε κάθε χώρα είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα ότι έχουν ωριμάσει οι υλικές προϋποθέσεις για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

 

Αντί αυτού παρουσίασαν και παρουσιάζουν τον ιμπεριαλισμό απλό ως επιθετική εξωτερική πολιτική και επεμβάσεις των πιο ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, παρουσίασαν τις ανισότιμες σχέσεις -που προκύπτουν μέσα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ως αντικειμενικό αποτέλεσμα της ανισόμετρης ανάπτυξης- σαν υποδούλωση και κατοχή, κατέληξαν ως το βούρκο των θεωριών που λένε ότι η δική τους αστική τάξη καταπιέζεται και άρα η εργατική τάξη πρέπει να βάλει πλάτη για να σωθούν από τους πιο ισχυρούς καπιταλιστές. Σαν ιμπεριαλιστές παρουσιάζονται ούτε λίγο ούτε πολύ μόνο οι ΗΠΑ.

 

Από αυτό το σημείο, μέχρι να υπερασπίζεσαι τους “δικούς σου” καπιταλιστές και τα δικά τους συμφέροντα (στην εσωτερική και στην εξωτερική πολιτική), η απόσταση είναι πολύ μικρή. Γι’ αυτό τα κόμματα αυτά χειροκρότησαν τις συμμαχίες των αστικών τους τάξεων με άλλες καπιταλιστικές χώρες, τη συγκρότηση της ΕΕ ως “αντίβαρο στις ΗΠΑ”. Το ΚΕΑ, όπου συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ, παλεύει σήμερα εναγωνίως για να σώσει την ΕΕ από τους όποιους τριγμούς. Την ανάδειξη νέων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως οι BRICS, την παρουσιάζουν σαν ελπιδοφόρο μήνυμα που σπάει “τη μονοκρατορία των ΗΠΑ”. Το βαρέλι δεν έχει πάτο: οι δυνάμεις αυτές έφτασαν ως το σημείο να βάψουν τα χέρια τους με το αίμα των λαών για να πατάνε “τα δικά τους” μονοπώλια πόδι στα ενεργειακά κοιτάσματα και στους δρόμους μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων. Είτε συμμετέχοντας σε κυβερνήσεις τύπου Ντ’ Αλέμα και Ζοσπέν που βομβάρδιζαν το ‘99 τη Γιουγκοσλαβία, είτε στηρίζοντας σήμερα ανοιχτά ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις τύπου Μάλι, Συρίας και Λιβύης στο όνομα του “πολέμου της δημοκρατίας ενάντια στους ακραίους ισλαμιστές”.

 

 

Στάδια, σκαλοπάτια, και σοκάκια…

 

 Με αφετηρία τη λάθος θέση και την ανάλυσή τους για τον χαρακτήρα της εποχής, οι δυνάμεις αυτές δικαιολογούν μέχρι και σήμερα την επιλογή τους να μην παλεύουν για τον σοσιαλισμό, στο όνομα ότι δεν υπάρχουν τάχα οι υλικές προϋποθέσεις για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Στα λόγια και στις διακηρύξεις βέβαια, και ο τελευταίος οπορτουνιστής της σειράς θα σου πει ότι αγωνίζεται για τον σοσιαλισμό. Μόνο που να, αυτό είναι ένα καθήκον για το μακρινό, για το απώτερο μέλλον. Είναι ένα καθήκον που «δεν μπορεί να το καταλάβει η εργατική τάξη τώρα». Τώρα προέχουν άλλα…

 

Τα προσχήματα ποτέ δεν έλειψαν για να αναβάλεις την επαναστατική πάλη για την επόμενη μέρα, για το απώτερο μέλλον. Η πείρα (και) του ΓΚΚ είναι ιδιαίτερα διδακτική: παλιά προείχε να σωθεί ο λαός “από το φασισμό του Ντε Γκολ” αργότερα (και ως σήμερα) οι συσχετισμοί ήταν αρνητικοί για το επαναστατικό κίνημα και άρα πρέπει να υποταχθούμε σε αυτούς, ύστερα ο λαός έπρεπε να παλέψει για περισσότερη δημοκρατία, σήμερα πρέπει να έρθει πρώτα η καπιταλιστική ανάπτυξη, οι επενδύσεις και η “παραγωγική ανασυγκρότηση” για να ωριμάσουν οι υλικές προϋποθέσεις και να σωθεί ο λαός μας από τους (άλλους και όχι τους δικούς μας) καπιταλιστές και τους δανειστές.

 

 Πρώτα πρέπει η εργατική τάξη να κόψει όλα τα κεφάλια της λερναίος ύδρας που λέγεται καπιταλισμός και μετά, κάπου και κάποτε να ξεριζώσει την ίδια τη λερναία ύδρα: την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την αστική εξουσία. “Παραδόξως” αυτό δεν έγινε ποτέ και πουθενά στην ιστορία. Εκείνο που έγινε ήταν τα κεφάλια της λερναίας ύδρας να πολλαπλασιάζονται και να πνίγουν όλο και περισσότερο την εργατική τάξη.

 

 Το βασικό καθήκον των κομμουνιστών, η συγκέντρωση και η προετοιμασία δυνάμεων για την επαναστατική κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, εξοβελίστηκε έτσι σαν ένα μακρινό καθήκον, στο όνομα μάλιστα ότι αυτό γίνεται για το καλό του λαού.

 

 

Μοντέλα και μοντελάκια… στην πασαρέλα της διαχείρισης

 

Οι επιλογές αυτές θεωρητικοποιήθηκαν κιόλας, παρουσιάστηκαν σαν τάχα πάλη για κάποιο “άλλο μοντέλο σοσιαλισμού”. Το Γαλλικό ΚΚ, μαζί με τα υπόλοιπο κόμματα που συμμετέχουν στο ΚΕΑ. πρωτοστατούν εξάλλου την τελευταία δεκαετία στην προβολή του “σοσιαλισμού του 21ου αιώνα”, σε αντιπαράθεση με τον σοσιαλισμό που οικοδομήθηκε στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι το ΚΕΑ πρωτοστατεί στη χυδαία προσπάθεια της ΕΕ να εξισώσει το φασισμό και τον κομμουνισμό, μιλώντας για “ολοκληρωτισμό” και εγκλήματα στην ΕΣΣΔ, σταλινισμό κτλ. Εξάλλου οι δυνάμεις που το συγκροτούν και πριν τις αντεπαναστατικές ανατροπές χειροκρότησαν κάθε αλλαγή που ενίσχυε τις καπιταλιστικές σχέσεις στις σοσιαλιστικές χώρες. Μετά από τις ανατροπές μίλησαν για αποτυχία του σοσιαλισμού, για γραφειοκρατία κ.ά.

 

Τι προβάλλουν σαν σοσιαλισμό; Μια κοινωνία όπου η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής θα παραμένει στους καπιταλιστές, την εξουσία θα έχουν τα μονοπώλια, αλλά θα γίνουν ορισμένες κρατικοποιήσεις, θα γίνουν ένα δυο προγράμματα με ημερομηνία λήξης ενάντια στην “ακραία” φτώχεια, θα στηθούν και μερικές συνελεύσεις για να έχει ο λαός την αυταπάτη ότι συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων και αυτό είναι όλο. Τι σχέση έχει η πρόταση τους αυτή με τον σοσιαλισμό; Καμία! Πρόκειται για συνταγές εξάλλου που δοκιμάστηκαν και δοκιμάζονται σε μια σειρά χώρες. Όχι απλά δεν ανέκοψαν την κατρακύλα για τους λαούς αλλά έφεραν ακόμα μεγαλύτερη και πιο βαθιά εκμετάλλευση, φτώχεια και αντιδραστικοποίηση.

 

 

Κοινοβούλιο, κυβερνήσεις συνεργασίας και άλλες ιστορίες

 

 Στο άνομο του “ρεαλισμού”, του “μικρότερου κακού”, της “συσπείρωσης δυνάμεων” και της “ενότητας”, τα κόμματα αυτά άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες στη σοσιαλδημοκρατία και τις συνεργασίες μαζί της. Στα σωματεία και τα συνδικάτα, στους δήμους και βέβαια στα κυβερνητικά τραπέζια, παντού όπου μπορούσαν έγιναν συνοδοιπόροι της σοσιαλδημοκρατίας. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Απεγκλωβίστηκαν μήπως οι εργαζόμενοι από την Χάρυβδη του συστήματος, τη σοσιαλδημοκρατία; Ξεσκεπάστηκε πουθενά έτσι ο ρόλος της; Κάθε άλλο.

 

 Όλη αυτή η λογική οδήγησε σε δηλώσεις όπως του Λοράν, που λίγο πριν τις γαλλικές εκλογές δήλωνε: «στο όνομα του Γαλλικού ΚΚ καλώ στην πιο δυναμική, πιο πλατιά συγκέντρωση των δυνάμεων όλης της αριστεράς πίσω από το σοσιαλιστή υποψήφιο Ολάντ», για να μην έρθει ξανά ο Σαρκοζί. Την προηγούμενη δεκαετία με ανάλογα καλέσματα οι Γάλλοι εργαζόμενοι είχαν κληθεί να ψηφίσουν ως και τους “επαχθείς νεοφιλελεύθερους” για να μην έρθει ο ακροδεξιός Λεπέν.

 

 Εκεί βέβαια φτάνει κανείς όταν υποτάσσει τα πάντα στον κοινοβουλευτισμό, στον αγώνα για τις θεσούλες του αστικού κοινοβουλίου (που σε πάμπολλες περιπτώσεις ούτε καν αυτές δεν γλίτωσαν). Όταν ταυτίζει κανείς την κοινωνική ανατροπή με την αλλαγή διαχειριστή στο τιμόνι της αστικής διακυβέρνησης, με την εναλλαγή κυβερνήσεων στο έδαφος του καπιταλισμού, με την καπιταλιστική ιδιοκτησία άθικτη. Όταν στη Γαλλία και στην Ιταλία, στη Γερμανία και τη Δανία, κυριολεκτικό παντού, η “κυβερνώσα αριστερά” στηνόταν πρώτη-πρώτη για τις κυβερνήσεις συνεργασίας και διαχείρισης του αστικού συστήματος.

 

 

Ισοπεδωτές της εργατικής τάξης

 

 Αναφερόμενος σε αυτού του είδους τους “κομμουνιστές” ο Ατζελότι, ο μεγαλοκαπιταλιστής-ιδιοκτήτης της FIAT είχε δηλώσει παλιότερα: «τι να την κάνεις τη δεξιά όταν έχεις τέτοιο αριστερά;». Τον τίτλο… τιμής οι δυνάμεις αυτές που σήμερα συγκροτούν τον οπορτουνιστικό πόλο του ΚΕΑ, τον κέρδισαν επάξια: πρόκειται άλλωστε για τους πρώτους διδάξαντες της “ταξικής ειρήνης” και του “κοινωνικού διαλόγου” μέσα στους χώρους δουλειάς. Από τις ηγετικές τους θέσεις σε ισχυρά συνδικάτα (π.χ. CGT κ.ά.), αλλά και από το τιμόνι της αστικής διαχείρισης έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για τον αφοπλισμό του εργατικού κινήματος, αλλά και για να γίνουν τα συνδικάτα μαχητικοί υπερασπιστές των καπιταλιστικών συμφερόντων. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: το πώς πρωτοστάτησαν τα κόμματα αυτά για να δεχτούν οι εργάτες κάθε αντιδραστική “μεταρρύθμιση” από τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ως τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης (στην Ιταλία έβαλαν τους εργαζόμενους σε σχετικό δημοψήφισμα να ψηφίζουν υπέρ!);

 

Ποια ήταν και είναι η μόνιμη επωδός που φουντώνει και μέσα στην καπιταλιστική κρίση; Ότι αυτά είναι αιτήματα “ρεαλιστικό”, “για το σήμερα”. Αυτά “αντέχει η οικονομία”. Πρώτα πρέπει να μεγαλώσει η πίτα της καπιταλιστικής ανάπτυξης στύβοντας τους εργάτες και μετά θα μπορέσουν να φάνε κάνα ψιχουλάκι και οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους.

 

 

Η “πολυφωνία” της διαχείρισης

 

 Όλα το παραπάνω οδηγούν φυσικά και στην αναίρεση της ίδιας της ανάγκης ύπαρξης ενός ΚΚ. Η “δουλειά” ξεκινούσε πάντα στο όνομα της “δημοκρατίας στο κόμμα” από την επίθεση στις βασικές αρχές συγκρότησης ενός ΚΚ και ιδιαίτερα στην κυριότερη από αυτές: στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Το ΓΚΚ όπως και τα υπόλοιπο τέτοια κόμματα απέρριψαν από νωρίς ως “δογματισμό και έλλειψη δημοκρατίας” το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και προέταξαν την “περισσότερη δημοκρατία στο κόμμα, την πολυφωνία, τη θεσμοθέτηση της διαφορετικής άποψης.” Στο όνομα της “δημοκρατίας” καθιερώθηκαν οι τάσεις, οι ομάδες, η στοίχιση πίσω από πρόσωπα, ακυρώθηκαν οι βασικές αρχές για κάθε ΚΚ. Τα κόμματα αυτά έχασαν τα επαναστατικά χαρακτηριστικά τους, έγιναν ίδια με τα αστικά κόμματα, απαξιώθηκαν και έκοψαν τους δεσμούς τους με την εργατική τάξη. Το κυριότερο, ακύρωσαν το ρόλο τους, το χαρακτήρα και τις αρχές, την ιστορική αποστολή τους ως ΚΚ.

 

 Δυνάμεις όπως το Γαλλικό ΚΚ και οι υπόλοιποι που συγκροτούν τον οπορτουνιστικό πόλο του ΚΕΑ, διάλεξαν από πολύ νωρίς, πολύ προτού εγκαταλείψουν το σφυροδρέπανο, την απάντηση στο βασικό ερώτημα: μεταρρύθμιση ή επανάσταση; Καταδίκασαν “έγκαιρα” την επαναστατική στρατηγική ως «βαθύτατο σεχταρισμό και πλήρη απομονωτισμό και δογματισμό» και έπεσαν με το μούτρα στη διαχείριση του συστήματος. Μετατράπηκαν σε κόμματα απολογητές και διαχειριστές του καπιταλιστικού συστήματος, ακύρωσαν τον ίδιο το ρόλο τους ως ΚΚ, πέρασαν με τη μεριά των ταξικών εχθρών της εργατικής τάξης.

 

 Η εξαγωγή συμπερασμάτων από την πορεία αυτή, το σταθερό μέτωπο σε κάθε επίπεδο με τον οπορτουνισμό είναι όρος και καθήκον για να μπορούν οι κομμουνιστές σε κάθε χώρα και στην Ελλάδα να παίξουν τον καθοδηγητικά τους ρόλο, για να μπορέσει η εργατική τάξη σε κάθε χώρα να απελευθερωθεί οπό το καπιταλιστικό δεσμά.

 

 

Για την καπιταλιστική κρίση: Τα πάντα για να κρυφτεί η αιτία

 

Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση τόσο του ΓΚΚ. όπως και των αδερφών του τύπου ΣΥΡΙΖΑ, της καπιταλιστικής κρίσης: με το ξέσπασμά της έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να κρύψουν τον πραγματικό χαρακτήρα της, ως κλασικής καπιταλιστικής κρίσης, κρίση υπερσυσσώρευσης κερδών και κεφαλαίων Μίλησαν για τα golden boys, για “διεφθαρμένους”, για κρίση δανεισμού και ομολόγων, για καζινοκαπιταλισμό, για τη διαφορά Βορρά και Νότου, για το «μοντέλο Μέρκελ», για τη μια -τη «νεοφιλελεύθερη»- μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού που χρεοκόπησε, ενώ τάχα υπάρχει και άλλος δρόμος, μια “χρηστή διαχείριση” για τον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού. Βγάζουν λάδι δηλαδή το σύστημα που όσο δεν ανατρέπεται θα γεννάει και κρίσεις. Παλεύουν να το μερεμετίσουν, πότε μιλώντας για “δίκαιη ανακατανομή”, πότε για “δίκαιη φορολογία” κτλ. Για την καπιταλιστική ιδιοκτησία βέβαια στα μέσα παραγωγής, στα εργοστάσιο, καταπίνουν τη γλώσσα τους.

 

Οδηγητής, Μάρτιος 2013, σ. 45-47. Με ευχαριστίες στον SubutaiRed.

Πηγή: LeninReloaded

2η συνάντηση στο εργαστήρι κινηματογράφου στη Κόκκινη Κολλεκτίβα

filmdirection

Εργαστήρι κινηματογράφου, νέα συνάντηση σήμερα, 13/3 

 

H λειτουργία της Ομάδας Κινηματογράφου στην Κόκκινη Κολεκτίβα συνεχίζεται με την δεύτερη συνάντηση την Τετάρτη 13/3 στις 6μ.μ., στην οποία θα καλυφθεί η 2η Θεματική Ενότητα:

 

 Σκηνοθεσία και Φωτογραφία. Από το πρώτο στάδιο προεργασίας μιας ταινίας μέχρι την τελευταία ημέρα γυρισμάτων

κυριακάτικα μεσημέρια στο στέκι «Κόκκινη Κολλεκτίβα»

notes1

Κυριακή μεσημέρι με μουσική στην λ. Αλεξάνδρας 

Την Κυριακή 10/3 και κάθε Κυριακή μετά τις 2:00 το μεσημέρι, σας περιμένουμε στον χώρο μας Λ. Αλεξάνδρας 9 , 2ος όροφος, με έντεχνη, λαϊκή και ρεμπέτικη μουσική, καλή παρέα και καλό κρασί.

 

Ελάτε να γνωριστούμε !

 

 

Σημείωση: Αν έχετε βιβλία που έχετε διαβάσει και δεν χρειάζεστε πια, αν θέλετε και κάποιος άλλος να έχει την ευκαιρία δωρεάν να διαβάσει ένα αγαπημένο σας βιβλίο και εσείς επίσης, φέρτε τα στη δανειστική μας βιβλιοθήκη η οποία μόλις έχει αρχίσει να αναπτύσσεται!

booksss

 

 

 

Εργαστήριο πολιτικής θεωρίας στην Κόκκινη Κολλεκτίβα, 24/2

brainfullofideas

Ομάδα Θεωρίας στον Κοινωνικό Χώρο Κόκκινη Κολλεκτίβα 

 

Στόχος των συναντήσεων του εργαστηρίου πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας είναι η επεξεργασία θεωρητικών και επιστημονικών ρευμάτων όπως και η αποκρυστάλλωση αυτών στο κοινωνικο, πολιτικό και ιδεολογικό πεδίο. Η προσπάθεια που ξεκινάμε συνδέεται άρρηκτα με την αναγκαιότητα ενότητας θεωρίας και πολιτικής, την αναγκαιότητα η επιστημονική έρευνα-ειδικά στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών- να πραγματώνεται εντός της κοινωνίας, με βάση τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις που η τελευταία γεννά, και προς όφελος των αναγκών του κόσμου της εργασίας. 

 

Πρώτη προπαρασκευαστική συνάντηση

 

Κυριακή 24/2 6:00 μμ : «Μια πρώτη προσέγγιση στον Γερμανικό Ιδεαλισμό, μέσω της ενασχόλησης μας με την θεωρητική και πολιτική σκέψη των Κάντ, Χέγκελ»

 Λεωφόρος Αλεξάνδρας 9,  2ος όροφος 

Πηγή: Κόκκινη Κολλεκτίβα