Posts from the ‘ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ’ Category

Γιατί είναι απόλυτος παραλογισμός η παραμονή της Κύπρου στην Ευρωζώνη

 gorey8

 

 

 Στις 15 Μαρτίου, το Eurogroup, η θεσμική δηλαδή έκφραση της οικονομικής εξουσίας της ΕΕ, προέβη σε μια πρόταση που έχει βυθίσει την κυπριακή οικονομία σε μια δίνη καταστροφής χωρίς διαφαινόμενο τέλος: η πρόταση αυτή, όπως παραδέχτηκε άλλωστε  ο Όλι Ρεν, αποτελεί στοιχείο μιας «κατάστασης εξαίρεσης»: αντίκειται στους περιώνυμους πυλώνες της Συνθήκης του Μάαστριχτ, δηλαδή στην ασφάλεια και την ελευθερία κίνησης των ιδιωτικών κεφαλαίων.

 

 Ανεξάρτητα από τις στοχεύσεις για χάρη των οποίων το Eurogroup προέβη σ’ αυτή την κίνηση, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η ανακοίνωση της 15ης Μαρτίου ήταν μια αμετάκλητη θανατική καταδίκη για την Κύπρο. Γιατί βέβαια, ό,τι κινήσεις «αναθεώρησης», εκλογίκευσης ή «μετριασμού» κι αν κάνει το Eurogroup ή το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας –και τέτοιες δεν έκαναν έτσι κι αλλιώς, αλλά κινήθηκαν στην αντίθετη κατεύθυνση, αυτή της επιδείνωσης και της επίτασης της επίθεσης– , η ρουκέτα της 15ης Μαρτίου έχει ήδη κάνει σκόνη τα θεμέλια της κυπριακής οικονομίας, όπως θα έκανε σκόνη τα θεμέλια σχεδόν οποιασδήποτε οικονομίας: δεν μπορεί μια οικονομία στην οποία έχει καταστραφεί «απ’ τα πάνω» –απ’ τους «θεσμικά υπεύθυνους»– η εμπιστοσύνη του καταθέτη προς τους τραπεζιτικούς οργανισμούς να δομήσει «υγιές τραπεζικό σύστημα». Και ας λένε ό,τι θέλουν οι … θεσμικά υπεύθυνοι που διέλυσαν οι ίδιοι κάθε εμπιστοσύνη σ’ αυτό που δήθεν θέλησαν να σταθεροποιήσουν. Είναι σαν να προσπαθείς να χτίσεις σπίτι εμπιστευόμενος κάποιον που ρίχνει μπόλικο δυναμίτη στα θεμέλιά του.

 

 Πάρτε το πιο απλό παράδειγμα: ανακοινώθηκε χθες ότι θα προφυλαχθούν απόλυτα οι καταθέσεις στην Ελληνική Τράπεζα και τα Συνεργατικά Ταμεία, και δεν θα υποστούν κούρεμα. Και ότι αύριο τα πιστωτικά αυτά ιδρύματα θα ανοίξουν κανονικά. Γιατί ας πούμε είναι καλά ιδρύματα αυτά, ήταν καλά παιδάκια, και το Eurogroup τα αγαπά και τα προστατεύει σα μαμά τους.

 

 Πολύ ωραία. Πόσοι καταθέτες λοιπόν δεν θα κινήσουν αύριο, μεθαύριο, παραμεθαύριο, στην Ελληνική Τράπεζα και τα Συνεργατικά Ταμεία να αποσύρουν τις καταθέσεις τους μέχρι σεντ, όχι επειδή είναι αντιπατριώτες και προδότες φυσικά, αλλά γιατί αυτό τους έχει πει ήδη το Eurogroup να κάνουν με την πρόταση της 15ης Μαρτίου και όσα επακολούθησαν; Ποιος οικογενειάρχης με τρία παιδιά και 15 χιλιάδες ευρώ σε Συνεργατική δεν θα αντιμετωπίσει την οργή της οικογένειάς του αν δεν πάει να πάρει από το λογαριασμό του άμεσα όσα έχει, ώστε να μπορεί να κάνει τα στοιχειώδη για να θρέψει την οικογένειά του τη στιγμή που όλοι ξέρουν ότι το «κούρεμα όλοι» που γίνεται «κούρεμα Λαϊκή» που γίνεται «κλείσιμο Λαϊκή» που γίνεται «κλείσιμο Λαϊκή κούρεμα Κύπρου, 20%, 22%, 25%, 30%, 40%, δεν ξέρουμε%» είναι απλά κινούμενη άμμος στην οποία κανείς δεν μπορεί να βασίσει το παραμικρό όχι για τον επόμενο χρόνο αλλά για τις επόμενες ώρες;

 

 Δεν έχει νόημα να συνεχίσω τις επόμενες λογικές υποθέσεις πάνω σ’ αυτόν τον αρχικό συλλογισμό, μπορείτε να τις κάνετε μόνοι σας και να αναλογιστείτε ποια τράπεζα θα μπορούσε να επιβιώσει, ακόμα κι αν συμπλήρωνε τις καλύτερες προϋποθέσεις παγκόσμια, μέσα σε ένα περιβάλλον με τον θεσμικό χαρακτήρα ναρκοπεδίου που αποκτά επίσημα από χτες η Κύπρος. Αυτή είναι η καπιταλιστική κοινωνία και αυτοί είναι οι νόμοι της: ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του, σκέφτεται για τον εαυτό του, δρα για τον εαυτό του. Περιμένει κανείς ότι δεν θα λειτουργήσουν επειδή…προέχει το εθνικό και συλλογικό συμφέρον; Όχι δα. Για αυτό άλλωστε ψηφίστηκε ήδη το πακέτο περιορισμού της ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου, που όμως μας βάζει στο μονοπάτι για έναν διαφορετικά βασανιστικό οικονομικό θάνατο. Και βέβαια δεν χρειάζεται καν να είναι πολλοί αυτοί που θα βγάλουν τα χρήματά τους όσο προλαβαίνουν για να έχουν κάτι για το απρόβλεπτο αύριο. Λίγοι αρκούν. Οι φήμες, η ανασφάλεια, κι ο φόβος θα κάνουν τα υπόλοιπα. Αλλά δεν θα είναι αυτοί φυσικά οι υπαίτιοι. Υπαίτιο για την συστημική αποτυχία είναι το ίδιο το σύστημα, από το μικρότερο τουβλάκι του ως την κορυφή.

 

 Αναλογιστείτε λοιπόν τι νόημα και τι περιεχόμενο έχει η «εξασφάλιση» που προσέφερε χθες στην κυπριακή οικονομία το Eurogroup με αντάλλαγμα την πολιτική συναίνεση στη διάλυσή της. Σας απαντώ: κανένα απολύτως.

 

 Με απλά λόγια: ο κατεξοχήν παράγοντας καταστροφικής αστάθειας και αβεβαιότητας στην κυπριακή οικονομία είναι το ίδιο το Eurogroup, το οποίο το κυπριακό κράτος δέχεται να επιβλέπει την σταθερότητα και την βιωσιμότητά του. Αυτό το οποίο έγινε χθες είναι ότι με τη συναίνεση, προφανώς, όλων των κομμάτων, η κυπριακή κοινωνία τοποθέτησε τόνους τρινιτοτουόλης στην κρεβατοκάμαρά της για να αποφύγει τυχόν διάρρηξη από κλέφτες. Επέλεξε ως φύλακά της και προστάτη της (για να μην πούμε επίσης επίτροπο και αφέντη της για αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα) αυτόν που έμπρακτα την τίναξε στον αέρα με τρόπο ανεπίστρεπτο. Αυτό είναι αυστηρά παράλογο, ακόμα και με καθαρά αστικά κριτήρια. Δεν έχει καμία λογική. Και δεν έχει ανάλογο πουθενά.

 

 Η καταστροφή έχει ήδη συντελεστεί και αυτό που απομένει είναι η απόλυτα προβλέψιμη εξέλιξη της, με την έννοια που παρακολουθεί κανείς μια δόση δηλητηρίου να ανεβαίνει στις αρτηρίες και να πηγαίνει στην καρδιά. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτε που να μπορεί να τη σταματήσει, και σίγουρα όχι τα ξεκαρδιστικά ευχολόγια για «σηκωμένα μανίκια» και οι προτροπές να ξαναχτιστεί…τι; Αυτό που αποδείχτηκε πύργος από τραπουλόχαρτα.

 

 Υπάρχει μόνο ένας δρόμος διαφυγής αυτή τη στιγμή και αυτός είναι απόλυτα λογικός, σιδερένια λογικός: άμεση έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ, δηλαδή απομάκρυνση από το κτίριο της κυπριακής οικονομίας του φορτίου εκρηκτικών που έφερε στη χώρα η πολιτική και οικονομική της ολιγαρχία, παρατάσσοντάς μας γύρω-γύρω να το «φυλάμε».

 

 Όχι, δεν πρόκειται για σοσιαλισμό. Πρόκειται για οικονομική κοινή λογική.

 

 Το ζήτημα της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού, της αναγκαιότητας η έξοδος αυτή να συνοδεύεται από μια άμεση αναδιάρθρωση της οικονομίας στη βάση της κοινωνικοποίησης όλων των βασικών πλουτοπαραγωγικών τομέων και του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας θα πρέπει να τεθεί πάρα πολύ πρακτικά, και ακόμα και χιουμοριστικά, στη βάση της ρήσης του Δημάρχου Λεμεσού Ανδρέα Χρίστου. Ο άνθρωπος πρέπει να πιστωθεί με την πιο καθαρή έκφραση της καθαρής ηλιθιότητας που εκπροσωπεί σήμερα πια ο καπιταλισμός ως προοπτική: «να ξαναστήσουμε όλο εκείνο το οικοδόμημα που μας οδήγησε σε αυτό που είχαμε μέχρι πρόσφατα, δηλαδή να ξανακτίσουμε την Κύπρο ως επιχειρηματικό κέντρο».

 

Και γιατί ακριβώς να το κάνουμε αυτό;

 

 Γιατί να επαναλάβουμε δηλαδή με χίλιους ακόμα κόπους και θυσίες τον δρόμο που μας έφτασε ως εδώ; Ποιο έλλογο ον θα ακολουθούσε ένα δρόμο μέχρι να φτάσει στον γκρεμό και μετά θα επέστρεφε κακήν-κακώς στο αρχικό σημείο για να ξαναδιανύσει τον ίδιο δρόμο; Πόσο μάλλον με οδηγό ένα πολιτικό σύστημα που απέδειξε τι είναι ικανό να κάνει και τι ανίκανο.

 

 Ή μήπως αντέχει τις οικονομικές γνώσεις αποφοίτου δημοτικού η πρόταση του Α. Κυπριανού του ΔΗΣΥ ότι εφεξής πρέπει να οικοδομήσουμε «αλλιώς» την οικονομία μας, εννοώντας φυσικά εντός του καπιταλισμού; Πώς αλλιώς δηλαδή; Αν μη τι άλλο, η Κύπρος δεν δικαιούται ούτε δευτερόλεπτο να δικαιολογείται πως δεν έχτισε «αρκετά καλό καπιταλισμό». Έχτισε τον καλύτερο καπιταλισμό που θα μπορούσε να χτίσει χώρα του μεγέθους της. Και από τις 15 του Μάρτη είναι μια ξοφλημένη και νεκρή χώρα.

 

 Ο δρόμος έχει τελειώσει. Όσες φορές και αν τον διανύσεις, όλο και πιο διψασμένος και ταλαιπωρημένος πάνω-κάτω, στον ίδιο ακριβώς γκρεμό οδηγεί.

 

 Γι αυτό, ας στρέψουμε τώρα τα μάτια στον άλλο δρόμο. Αυτόν που αρχίζει από την έξοδο από τον σαδιστικό Κύβο της ΕΕ. Γι αυτόν τουλάχιστον τον δρόμο, έχουμε την λογική βάση ότι δεν ξέρουμε ακόμα πού μπορεί να μας πάει. Δεν τον έχουμε διανύσει ποτέ.

 

 Πηγή: LeninReloaded  via   Praxis   

Advertisements

Δεδουλευμένα τριών μηνών διεκδικούν οι εργαζόμενοι της ΑΓΝΟ

swmateio-trofimwn

 

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης πραγματοποίησαν την Τρίτη οι εργαζόμενοι της γαλακτοβιομηχανίας ΑΓΝΟ, οι οποίοι μεταξύ άλλων διεκδικούν την καταβολή δεδουλευμένων τριών μηνών.

 

 

 

Οι εργαζόμενοι είχαν επίσης συνάντηση με τον υπουργό Μακεδονίας-Θράκης, Θεόδωρο Καράογλου, στον οποίο και επέδωσαν ψήφισμα με τα αιτήματά τους.

 

 Στη συνάντηση οι εργαζόμενοι συνοδεύονταν από τους δημάρχους Λαγκαδά, Γιάννη Αναστασιάδη και Βόλβης, Δημήτρη Γαλαμάτη.

 

 Υπενθυμίζεται ότι η ΑΓΝΟ έχει καταθέσει αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, με στόχο να προστατευτεί από τους πιστωτές της.

 

 Η πλειοψηφία των εργαζομένων, δεκάδες κτηνοτρόφοι, το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και πιστωτές-προμηθευτές της πραγματοποίησαν παρεμβάσεις κατά του αιτήματος υπαγωγής, καθώς θεωρούν υπερβολικό το «κούρεμα» κατά 85% των οφειλών της γαλακτοβιομηχανίας. Η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται να εκδοθεί εντός των επόμενων δύο μηνών

 

 

Πηγή: tvxs.gr

 

 

 

«Έκανε φτερά» η εισφορά για την ανεργία

φτερα

 Δεκάρα τσακιστή δεν έχει πάρει ο ΟΑΕΔ από την «ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας», παρόλο που αυτή παρακρατείται εδώ και δύο χρόνια, κάθε μήνα από τους μισθούς χιλιάδων υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και των τραπεζών όπως καταγγέλλει ο διοικητής του Οργανισμού Ηλίας Κικίλιας.

 

 Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας» ο πρόεδρος του ΟΑΕΔ απέστειλε nonpaper στους τρεις πολιτικούς αρχηγούς με το οποίο ζητά απαντήσεις από τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα για το πώς η διοίκηση αξιοποιεί αυτά τα χρήματα.

 

 Όπως αναφέρει ο κ. Κικίλιας  «Το ποσό της εισφοράς αποτελεί έσοδο του κρατικού προϋπολογισμού, αποδίδει σχεδόν 300 εκατομμύρια ευρώ ετησίως και δεν έχει αποδοθεί ποτέ στον ΟΑΕΔ οποιοδήποτε ποσό της εισφοράς αυτής».

 

 Στο nonpaper παρουσιάζονται ανάγλυφα οι δραματικές διαστάσεις που έχει πάρει η ανεργία στη χώρα μας. Ταυτόχρονα επισημαίνεται, ότι οι υποτιθέμενες πολιτικές και δράσεις που έχουν εξαγγελθεί είναι γράμμα κενό και σύμφωνα πάντα με το κείμενο, απλώς μέχρι στιγμής χρυσώνουν το χάπι ενός δομικού πια προβλήματος της ελληνικής κοινωνίας.

 

Συγκεκριμένα αναφέρεται:

 * Η οικονομική ύφεση, εκτός από τις παραδοσιακές ομάδες (νέοι, γυναίκες, μακροχρόνια άνεργοι) πλήττει «νέες» ομάδες του πληθυσμού, ιδιαίτερα άνδρες και γυναίκες, αρχηγούς και μέλη οικογενειών στην παραγωγική ηλικία 30-55 ετών. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 75% των εγγεγραμμένων ανέργων στον ΟΑΕΔ είναι ηλικίας άνω των 30 ετών. Το γεγονός ότι 1 στους 2 νέους είναι άνεργος, επισκιάζει το ότι οι 3 στους 4 ανέργους είναι άνω των 30 ετών.

 

 * Η μείωση των εισοδημάτων, μισθών και κοινωνικών μεταβιβάσεων έχει ως συνέπεια την αδυναμία της παραδοσιακής διευρυμένης οικογένειας να στηρίξει τα μέλη της. Η «κρίση της οικογένειας» ενισχύεται από τη κρίση των πολύ μικρών -και κατά βάση- οικογενειακών επιχειρήσεων και την υπερχρέωση των νοικοκυριών.

 

 * Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostast, το 2011 καταγράφηκαν στη χώρα μας 1,5 εκατομμύριο άτομα που ζούσαν σε νοικοκυριά στα οποία δεν εργαζόταν κανείς ενήλικος. Ο αριθμός αυτός, που αντιστοιχεί σε περισσότερες από 400.000 οικογένειες, αυξήθηκε κατά 60% μεταξύ 2008 και 2011 και κατά 25% μεταξύ 2010-2011.

 

 * Η έλλειψη θεσμών και αποτελεσματικών μηχανισμών minimum κοινωνικής προστασίας τεκμηριώνεται και από το γεγονός ότι οι δικαιούχοι επιδόματος ανεργίας αποτελούν μόλις το 25% – 35% των εγγεγραμμένων ανέργων.

 

 * Το ύψος και η διάρκεια χορήγησης του επιδόματος ανεργίας κατατάσσει τη χώρα μας στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ε.Ε., ως προς την επάρκειά του και την αναπλήρωση του μισθού.

 

 * Το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης εξακολουθεί να αφήνει ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού χωρίς υγειονομική περίθαλψη.

 

 * Οι λεγόμενες ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης εξακολουθούν να έχουν «παραδοσιακό» χαρακτήρα. Επί της ουσίας δεν αποτελούν συγκροτημένες πολιτικές, αλλά άθροισμα ενός πλήθους κατακερματισμένων και αποσπασματικών δράσεων, χρηματοδοτούμενων κυρίως από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ΕΚΤ) του ΕΣΠΑ.

 

 * Ενα σημαντικό τμήμα πόρων του ΕΚΤ (υπ. Εργασίας, υπουργείο Παιδείας, υπ. Ανάπτυξης) είναι δεσμευμένο σε αποσπασματικές δράσεις εξαιρετικά αμφίβολης αποτελεσματικότητας, καθώς επίσης και σε δράσεις που δεν απευθύνονται στις ομάδες υψηλού κινδύνου φτώχειας και δεν αντιστοιχούν με τις προτεραιότητες αντιμετώπισης της οξείας κοινωνικής κρίσης.

 

 * Το πρόσφατα εξαγγελθέν «Σχέδιο Δράσης για τους Νέους» αποτελεί μια απλή συρραφή από 12 δράσεις που ήδη πραγματοποιούνται (π.χ. οι σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ) και 8 «νέες» δράσεις αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Σε κάθε περίπτωση, η αφιέρωση των όποιων διαθέσιμων πόρων αποκλειστικά σε προγράμματα για νέους, αγνοεί με προκλητικό τρόπο τις προτεραιότητες που επιβάλλει η κοινωνική πραγματικότητα.

 

 Τέλος στο ανεπίσημο έγγραφο γίνεται ειδική αναφορά «στην τεκμηριωμένη ανεπάρκεια του επιδόματος ανεργίας», η οποία οξύνθηκε, όπως αναφέρεται, μετά τη μείωση του επιδόματος κατά 22%, λόγω της σύνδεσής του με τον κατώτατο μισθό: «Το ισχύον σύστημα επιδότησης της ανεργίας διέπεται από δομικά χαρακτηριστικά, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν η έλλειψη οποιασδήποτε ανταποδοτικότητας ως προς τις καταβληθείσες εισφορές, ο αδύναμος ασφαλιστικός χαρακτήρας και τα δημιουργούμενα κίνητρα για ανασφάλιστη εργασία».

 

 

 

Πηγή: το Ποντίκι

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΤΡΟΪΚΑ – ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ετοιμάζουν τη νέα επίθεση στους μισθούς

ευρωπροκρου

 

 

Η πλουτοκρατία κι οι υπηρέτες της καταδικάζουν τους εργάτες στην εξαθλίωση

Η δήλωση του γ.γ. του υπουργείου Οικονομικών Γ. Μέργου, την περασμένη Τετάρτη, ότι ο κατώτερος μισθός των 586 ευρώ μικτά «είναι υψηλός», ούτε γκάφα ήταν ούτε έγινε τυχαία. Μάλιστα, οι δηλώσεις κυβερνητικών και ευρωενωσιακών παραγόντων που ακολούθησαν, επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτή την εκτίμηση, αλλά κυρίως το γεγονός ότι η επίθεση στους μισθούς, κατώτερους και κλαδικούς δεν έχει τελειώσει. Οτι η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας αλλά και οι υπόλοιπες κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις θα συνεχίζουν να βρίσκονται στο στόχαστρο της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της μεγαλοεργοδοσίας. Γι’ αυτό η Πανελλαδική Πανεργατική Απεργία την επόμενη Τετάρτη, δίνει μια μεγάλη δυνατότητα στους εργαζόμενους όχι μόνο να διεκδικήσουν αυτά που τους έχουν αφαιρέσει, αλλά και να ανακόψουν αυτά που σχεδιάζονται ενάντιά τους το επόμενο διάστημα.

 

 

Ως εκ τούτου, οι δηλώσεις Μέργου, ήταν μόνο το προανάκρουσμα αυτών που θα ακολουθήσουν. Πολύ περισσότερο που έγιναν μπροστά και στη νέα επικαιροποίηση του «Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής» και κατ’ επέκταση νέων μέτρων. Ειδικά για τον κατώτερο μισθό και την ΕΓΣΣΕ, το τι σχεδιάζεται προκύπτει ξεκάθαρα από τα ίδια τα κιτάπια των μνημονίων και οι κυβερνητικές δηλώσεις που δήθεν «διαψεύδουν» και «ανασκευάζουν» δεν έχουν την παραμικρή αξία.

Τα σχέδια υπάρχουν ήδη

 

Ηδη από το δεύτερο μνημόνιο γίνονταν λόγος για μέτρα που «θα δώσουν τη δυνατότητα μείωσης της απόκλισης στο επίπεδο του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Πορτογαλία, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη)». Να υπενθυμίσουμε μόνο ότι ο κατώτατος μισθός στη Βουλγαρία, είναι 123 ευρώ και στη Ρουμανία 156 ευρώ!

 

Μάλιστα, μετά την ψήφισή του, κατά την παρουσίαση της Εκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το «Δεύτερο Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής για την Ελλάδα», ο εκπρόσωπος της ΕΕ στην τρόικα Μ. Μορς δήλωνε ευθαρσώς και για να μην υπάρχουν παρερμηνείες: «Σε ό,τι αφορά τους μισθούς, έχουμε διανύσει τη μισή απόσταση»!

 

Η συνέχεια δόθηκε με το Μνημόνιο 3, όπου πέραν των μειώσεων που είχαν επιβληθεί κατά 22% και 32% στους κατώτερους μισθούς και της κατάργησης της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης, καθορίζεται νέο σύστημα διαμόρφωσης νόμιμου μισθού για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα όλης της χώρας και προβλέπονταν: «Με την παρούσα διάταξη θεσπίζεται νέο σύστημα καθορισμού νόμιμου κατώτατου μισθού υπαλλήλων και ημερομισθίου εργατοτεχνιτών, το οποίο τίθεται σε ισχύ την 1.4.2013 (…). Κατά το Α’ τρίμηνο του 2014 το σύστημα αυτό αξιολογείται ως προς την απλότητα και αποτελεσματικότητα της εφαρμογής του, τη μείωση της ανεργίας, την αύξηση της απασχόλησης και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας)».

 

Ακριβώς αυτές τις προβλέψεις υπενθύμισε και ο Ολι Ρεν στις πρόσφατες δηλώσεις του. Εδώ όμως κρύβεται και η ουσία των όσων ακολουθήσουν. Γιατί η συσχέτιση της αποτελεσματικότητας του νέου συστήματος με την αύξηση της απασχόλησης και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας προεξοφλεί και νέα μείωση των κατώτερων μισθών, αφού για την κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ενωση, οι μισθοί στέκονται εμπόδιο και στην ανταγωνιστικότητα και στην απασχόληση. Οτι δηλαδή δήλωσε ευθαρσώς ο Γ. Μέργος. Γι’ αυτό όσοι στο συνδικαλιστικό κίνημα -όπως η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ- μιλάνε και αυτοί για την ανάγκη ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, ως προϋπόθεση εξόδου από την κρίση, δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να χύνουν νερό στο μύλο των καπιταλιστών, της κυβέρνησης και της τρόικας, που στα λόγια καταγγέλλουν.

 

Ομως η μείωση των μισθών δεν περιορίζεται στον κατώτερο, καθώς στην κόψη της ανταγωνιστικότητας βρίσκονται όλοι οι μισθοί και αυτοί που προβλέπονται από τις κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις. Ηδη, σε δεκάδες κλάδους που οι συμβάσεις έληξαν, οι εργοδότες με εκβιασμούς και απειλές επέβαλαν σε χιλιάδες εργαζόμενους ατομικές συμβάσεις με ποσοστά μειώσεων που φτάνουν και το 30%. Μετά και τη λήξη ακόμα 42 κλαδικών την προηγούμενη Πέμπτη και το πέρας της «μετενέργειας» στα μέσα του Μάη, οι εργαζόμενοι και σ’ αυτούς τους κλάδους θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις ίδιες εργοδοτικές αξιώσεις. Επιπλέον, η κυβέρνηση έχει φροντίσει να εξοπλίσει την εργοδοσία με πρόσθετα όπλα, βάζοντας εμπόδια στην υπογραφή οποιασδήποτε σύμβασης με την αλλαγή του ρόλου του ΟΜΕΔ, στον οποίο δεν μπορούν μονομερώς πλέον να προσφεύγουν τα συνδικάτα, αλλά ακόμα και όταν υπογράφεται σύμβαση αυτή δεν επεκτείνεται στις επιχειρήσεις τις οποίες οι ιδιοκτήτες δεν είναι μέλη των εργοδοτικών οργανώσεων, που μπορεί να συνάψουν αυτή τη σύμβαση.

Πόλεμος ολοκληρωτικός

 

Γίνεται λοιπόν φανερό, ότι ολόκληρη η εργατική τάξη βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με κάποια μεμονωμένα αντεργατικά μέτρα, αλλά με έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Ακριβώς αυτό εξυπηρετεί και η όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής που κάθε μέρα εντείνεται και στοχεύει οποιονδήποτε βγαίνει στο δρόμο και τολμά να διαμαρτυρηθεί. Ο κρατικός και εργοδοτικός αυταρχισμός γίνεται συστατικό στοιχείο της αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης και όχι επικουρικό μέσο, όπως κατά κανόνα ήταν μέχρι τώρα.

 

Γι’ αυτό ο χαρακτήρας της επίθεσης, η καθολικότητα και το βάθος που αποκτά πρέπει να καθορίσει και τη στρατηγική της ίδιας της εργατικής τάξης. Δεν αρκούν πλέον μεμονωμένοι αγώνες, ούτε περιστασιακά ξεσπάσματα, απαιτείται σχέδιο οργάνωσης της πάλης, μαχητικά συνδικάτα, ταξικός προσανατολισμός και προοπτική. Κανένας κλάδος σήμερα μόνος του δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας τέτοιας αναμέτρησης. Εφτασε η ώρα για γενική εργατική επιστράτευση. Για αγώνες που θα σημαδεύουν σωστά τον αντίπαλο, θα συνεγείρουν πλατιές εργατικές μάζες και θα εξασφαλίζεται η μαζική συμμετοχή και πρωτοβουλία των ίδιων των εργαζομένων. Το διεκδικητικό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, και η πρότασή του για την υπογραφή νέων συμβάσεων, η γραμμή συσπείρωσης και η στρατηγική του ανταποκρίνονται σε αυτή την ανάγκη. Στην απεργία στις 20 Φλεβάρη, σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν να γίνουν νέα αποφασιστικά βήματα, κλιμακώνοντας την πάλη, βάζοντας τη βάση για νέες ταξικές αναμετρήσεις.

 

Γ. ΖΑΧ.

 

 

 

Πηγή:  Ριζοσπάστης

 

Έρευνα ICAP βάσει των πρώτων ισολογισμών του 2012

indusrty

 

Έρευνα ICAP βάσει των πρώτων ισολογισμών του 2012: Καταγραφή κερδοφορίας, παρά τις απώλειες εσόδων και κύκλου εργασιών

 

Αναστροφή του τελικού αποτελέσματος με κέρδη 10,6 εκατ. ευρώ το 2012, έναντι ζημιών 15,1 εκατ. ευρώ το 2011, καταγράφει από τα στοιχεία των πρώτων ισολογισμών (762 εταιρειών) η Icap, εν μέσω βαθιάς ύφεσης, παρά τη συρρίκνωση των λειτουργικών αποτελεσμάτων και συμπεριλαμβανομένης της υψηλής κερδοφορίας μιας εταιρείας.

 

Όπως αναφέρεται, όλοι οι ευρύτεροι τομείς κατέγραψαν απώλειες εσόδων και ο κύκλος εργασιών ήταν μειωμένος, ενώ ο μόνος τομέας που παρουσίασε θετικό αποτέλεσμα (κέρδη προ φόρου) για την τελευταία χρήση ήταν το εμπόριο, το οποίο οφείλεται ουσιαστικά σε μια μεγάλη επιχείρηση με κέρδη ύψους 97 εκατ. (Jumbo Α.Ε.), που επηρέασε όχι μόνο το τομεακό αλλά και το συνολικό αποτέλεσμα του δείγματος. Σημειώνεται ότι αν από το συνολικό δείγμα εξαιρείτο η συγκεκριμένη εταιρεία τότε το τελικό αποτέλεσμα θα παρέμενε ζημιογόνο και στην τελευταία χρήση, διαμορφούμενο, πάντως, σε χαμηλότερα επίπεδα από την αμέσως προηγούμενη χρήση (86,3 εκατ. το 2012 έναντι 117 εκατ. το 2011).

 

Βάσει των ενοποιημένων αποτελεσμάτων χρήσης των επιχειρήσεων, προκύπτει συνολική μείωση πωλήσεων κατά 6,4% το 2012, αλλά και αισθητή συγκράτηση του κόστους των πωλήσεων, που οδήγησε σε λιγότερο έντονη μείωση των αντίστοιχων μικτών κερδών (-4,2%). Επισημαίνεται ακόμη η βελτίωση του περιθωρίου μικτού κέρδους από 23,58% το 2011 σε 24,14% το 2012.

 

Στον τομέα των υπηρεσιών (εξαιρουμένων τραπεζών-ασφαλειών), σύμφωνα με την Icap, διακρίνεται ενδεχομένως κάποια τάση ανακοπής της ραγδαίας επιδείνωσης που υπήρχε τα προηγούμενα έτη, με συνολικό κύκλο εργασιών απόλυτα στάσιμο, αλλά και σημαντικό περιορισμό του κόστους πωλήσεων, με αποτέλεσμα την εντυπωσιακή βελτίωση του μικτού κέρδους κατά 86,7%. Το τελικό καθαρό αποτέλεσμα παρέμεινε ζημιογόνο και στις δύο χρήσεις, αλλά υπήρξε σημαντική μείωση των ζημιών από 123,9 εκατ. το 2011 σε 64,3 εκατ. το 2012.

 

Ο τομέας της βιομηχανίας παρουσιάζει επιδείνωση αποτελεσμάτων, με καταγραφή ζημιών ύψους 8,4 εκατ. το 2012, έναντι κερδών 4,3 εκατ. το 2011, αν και εμφανίζεται μικρή μείωση των συνολικών πωλήσεων (2,7%) και μικτών κερδών (2%). Συρρίκνωση της κερδοφορίας καταγράφει η ICAP και στον τομέα του εμπορίου, με πτώση κερδών προ φόρου (-20,2%), μείωση πωλήσεων (-11,6%) και μικτών κερδών (-10,9%).

 

Πηγή: avgi.gr   via    alfavita.gr